Napisałam odpowiedź drżącymi palcami.
Jutro o 10:00 w Millennium Park. Przyjdź sama.
James odpisał w ciągu kilku sekund.
Będę, Sarah. Musimy porozmawiać. Sprawy nie mają się tak, jak myślisz.
Nie są takie, jak ja je widzę. Jakbym to ja była tą szaloną w tej historii. Jakbym nie widziała, jak dwóch mężczyzn podpaliło mój dom moimi własnymi kluczami.
„Doskonale” – powiedziała Catherine. „Jutro rano go spotkasz. Ale nie będziesz sama”.
Opowiedziała o planie. Był ryzykowny, może nawet szalony, ale mógł się udać.
Znany przez nią detektyw, detektyw Miller, zgodził się pomóc, kiedy zadzwoniła i wyjaśniła sytuację. Miał umieścić w parku funkcjonariuszy po cywilnemu, podsłuchy i kamery. Potrzebowaliśmy tylko, żeby James się przyznał.
„On nigdy się nie przyzna, wiedząc, że może być nagrywany” – argumentowałam.
„Nie musi się do tego przyznawać słowami” – odpowiedziała. „Po prostu musi działać, a zdesperowani mężczyźni zawsze działają”.
Tej nocy nie mogłam spać. Ciągle myślałam o tym spotkaniu, o tym, co powiem. Jak spojrzę w oczy mężczyźnie, który próbował mnie zabić, i udam, że nic się nie stało?
Leo spał obok mnie, wreszcie spokojny po dniach grozy. Przynajmniej jedno z nas mogło odpocząć.
Następnego ranka o 9:30 byliśmy na posterunku. Usiadłam na ławce w Millennium Park w kurtce z wbudowanym mikrofonem. Leo siedział bezpiecznie w biurze z Catherine, obserwując wszystko przez kamery zainstalowane przez policję. Detektyw Miller i jego zespół rozproszyli się po parku, przebrani za bezdomnych, ulicznych sprzedawców i ludzi wyprowadzających psy.
A potem zobaczyłam Jamesa.
Zjawił się dokładnie o 10:00. Miał na sobie pogniecione ubranie, prawdopodobnie takie samo jak wczoraj. Głębokie cienie pod oczami, nieogolona broda. Po raz pierwszy odkąd go poznałam, wydawał się ludzki, bezbronny, ale znałam prawdę.
Zobaczył mnie i niemal pobiegł w moją stronę. „Sarah, dzięki Bogu. Nic ci nie jest?”
Próbował mnie przytulić. Cofnęłam się o krok. „Nie dotykaj mnie”.
Maska na chwilę opadła. Dostrzegłam gniew w jego oczach, ale potem znów pojawił się niepokój. „Kochanie, wiem, że się boisz, ale musisz mnie posłuchać”.
„Posłuchaj. Posłuchaj, co mówisz, James? Że to wszystko była pomyłka. Że ci mężczyźni, którzy podpalili nasz dom naszymi kluczami, byli po prostu złodziejami”.
Mrugnął i pomyślał. „Ty… ty to widziałaś?”
„Widziałem wszystko. Byłem tam. Leo i ja, widzieliśmy wszystko”.
Zbladł. Rozejrzał się nerwowo. „Nie tutaj. Chodźmy gdzieś w ustronne miejsce”.
„Nigdzie z tobą nie pójdę”. Mówiłam stanowczo, choć serce waliło mi jak młotem. „Mów teraz. Dlaczego próbowałaś mnie zabić?”
„Nie, nie zrobiłem tego. Nie tak to wyglądało”. Przeczesał włosy dłonią. „Sarah, nie rozumiesz. Mam kłopoty. Mam mnóstwo długów u bardzo niebezpiecznych ludzi. Grozili ci. Grozili Leo”.
„Więc postanowiłaś najpierw nas zabić. Co to za logika?”
„Nie. Chciałem cię wywieźć z kraju. Z pieniędzmi z ubezpieczenia moglibyśmy zacząć od nowa gdzie indziej. Z dala od tych facetów”.
To było tak bezczelne kłamstwo, że prawie się roześmiałam. „Mówisz o tym ubezpieczeniu, które wypłaca tylko w razie mojej śmierci?”
Zamarł. Zrozumiał swój błąd.
„Sarah”.
Zmienił taktykę. Głos stał się groźny. „Ukradłaś rzeczy z mojego sejfu. Chcę, żebyś je oddała. Natychmiast”.
A teraz ten czarny notes, dowód, że wszystko zaplanowałaś.
„Nie rozumiesz, co robisz. Jeśli oddasz to policji, to po mnie. A jeśli po mnie, ludzie, którym jestem winna pieniądze, będą cię ścigać. W obu przypadkach nie jesteś bezpieczna”.
„Ale tak czy inaczej, to nie ty będziesz próbowała mnie zabić”.
Wściekłość w końcu wybuchła. „Zawsze byłaś taka naiwna. Myślisz, że wyszłam za ciebie? Z miłości”. Byłaś rozpieszczoną dziewczynką, która żyła z pieniędzy mamy. Tylko dlatego.
To bolało. Nawet świadomość, że to prawda. Bolało, gdy to słyszałam.
„A Leo” – powiedział też nasz syn, z czystej ciekawości. „Ten parszywy chłopak”. Wyrzucił z siebie te słowa. „Zawsze był dziwny, za cichy, wszystko obserwował. Dziwny chłopak”.
I oto była prawdziwa nienawiść. Nie chodziło mu tylko o pieniądze. On naprawdę nami gardził.
W tym momencie usłyszałem przez słuchawkę: „Mamy wystarczającą liczbę członków zespołu. Możecie iść”.
Nagle bezdomni wstali. Sprzedawcy porzucili swoje stragany. Wszyscy ruszyli w stronę Jamesa z identyfikatorami w dłoniach.
„Jamesie Robertsie, jesteś aresztowany”.
Na jego twarzy w ciągu trzech sekund malowało się pięć różnych emocji: szok, dezorientacja, złość, strach i w końcu…
