„Cały majątek Quacy Constructions, Inc. został zlikwidowany” – oznajmił Seek. „Jego biuro, sprzęt i penthouse. To wystarczy, żeby pokryć 500 000 dolarów długu plus odsetki i koszty prawne”.
„Dobrze” – powiedziała Zelica. „Co zrobimy z penthousem?”
„Możemy go sprzedać”.
Pokręciła głową.
„Nie. Sprzedaj wszystkie luksusowe meble. Opróżnij dom. Potem oddaj klucze panu Zuberiemu w Heritage Bank. Powiedz mu, żeby wręczył je Kofiemu jako dodatkowy prezent”.
Seek uniósł brew, lekko zaskoczony nutą cynicznego humoru.
„Kofi, pracownik banku?”
„Tak. Zasłużył na to. To on pierwszy mi pomógł”.
„Bardzo dobrze, proszę pani. A te 2000 akrów – czy będziemy kontynuować realizację luksusowego planu rozwoju?”
Zelica wstała, podeszła do dużego okna i wyjrzała na ogród. Przypomniała sobie list ojca.
Stwórz własne królestwo.
„Quacy chciał zbudować pałac dla bogaczy, taki, który ludzie tacy jak ja mogliby zobaczyć tylko zza bram” – powiedziała. „Zrobię coś przeciwnego”.
Wróciła do stołu i wskazała na nowe plany budowy.
„Zamierzam budować domy”.
Wyjaśniła, że Okafor Legacy Holdings LLC przeznaczy pierwsze 250 akrów na budowę przyzwoitych, dotowanych mieszkań, a także szkoły i małego ośrodka zdrowia.
„Dla kogo?” – zapytał Seek, teraz szczerze zainteresowany.
„Dla pracowników naszych plantacji orzechów pekan i dla właścicieli małych dostawców, których Quacy omal nie zrujnował. Dostaną preferencyjne traktowanie i specjalne zniżki. A maszyny, które skonfiskował – wykorzystamy do budowy domów” – powiedziała z lekkim uśmiechem. „To poetycka sprawiedliwość”. Seek spojrzał na nią z nieskrywanym podziwem.
„I nie tylko to” – dodała Zelica. „Na kolejnych 25 hektarach ziemi chcę zbudować Centrum Okafor – ośrodek szkoleniowy dla nowoczesnego rolnictwa i zarządzania małą firmą. Chcę, żeby ludzie tacy jak mój ojciec mieli szansę odnieść sukces bez konieczności ukrywania się”.
Zelica nie szukała tylko zemsty. Chciała zostawić po sobie ślad.
Zerwała kontakty z Quacym, ale prawo nie.
On, żyjący teraz w ubóstwie w mieszkaniu studenckim na obrzeżach miasta, wierzył, że najgorsze już za nim. Myślał, że po stracie wszystkiego z Zelicą jest wolny.
Pewnego popołudnia, gdy jadłem makaron instant, ktoś zapukał do drzwi.
„Policja. Panie Quacy, został pan aresztowany”.
„O co tu chodzi? Mój dług wobec Zelicy został uregulowany”.
„Nie chodzi o dług” – powiedział urzędnik. „Chodzi o użycie materiałów niskiej jakości w projekcie mostu Monroe i unikanie płacenia podatków”.
Zamarł.
Skąd wiedzieli?
Nie wiedział, że Seek, działając w imieniu klienta, któremu zależało na bezpieczeństwie publicznym, anonimowo przesłał kopie swojego duplikatu księgi głównej i wyniki badań laboratoryjnych dotyczących cementu niskiej jakości prokuratorowi okręgowemu i organom podatkowym.
„Zbudował most, który mógł się zawalić” – powiedział Seek, pokazując Zelicy raporty.
„To już nie chodzi o niego i mnie” – odpowiedziała. „Chodzi o sprawiedliwość”.
Wiadomość o jego aresztowaniu trafiła na pierwsze strony gazet:
ELITARNY DEWELOPER UPADŁ – DOMNIEMANA KORUPCJA I OSZUSTWO.
W swojej willi Zelica oglądała wiadomości na dużym telewizorze. Widziała jego wychudłą, gniewną twarz, gdy go wyprowadzano. Nie czuła nic. Ani gniewu, ani satysfakcji.
Ten rozdział został ostatecznie zamknięty.
Wyłączyła telewizor.
Czytaj dalej na następnej stronie
