„Musimy to koniecznie wyjaśnić” – powiedziała – „ale nie mogę mieszać interesów z przyjemnością”.
„Jasne, jasne. Najpierw zajmijmy się sprawami biznesowymi” – zgodził się.
„Widziałam już wyniki twojej analizy” – powiedziała Zelica.
„Więc?” – zapytał z niepokojem.
„Musimy poważnie porozmawiać. Jutro o 10:00 w moim biurze. Przyprowadź swojego prawnika, jeśli to konieczne. Potem porozmawiamy o sobie”.
Wstała i zostawiła go z butelką drogiego wina i chytrym uśmiechem, zakładając, że właśnie wygrał.
Następnego ranka o 10:00 Quacy pojawił się sam, bez prawnika, w sali konferencyjnej willi. Miał ze sobą kolejny bukiet róż. Był bardzo pewny siebie. Uważał to spotkanie za zwykłą formalność przed pojednaniem z Zelicą.
Wszedł do pokoju. Atmosfera była daleka od romantycznej.
Zelica siedziała już na honorowym miejscu. Seek stał obok niej. Zamiast filiżanek do kawy, długi mahoniowy stół zdobiły stosy grubych dokumentów prawnych.
„Zel, kochanie” – powitał ją Quacy, próbując przełamać lody kwiatami.
„Usiądź, Quacy” – powiedziała ostro Zelica.
Usiadł. Jego uśmiech zniknął.
„Przejdźmy do rzeczy” – powiedziała. „Panie Seek”.
Seek podszedł i położył przed nim teczkę z dokumentami.
„Panie Quacy, oto lista długów wobec Quacy Constructions, Inc.” – powiedział Seek. „Wobec Garcia Aggregates, łącznie 100 000 dolarów. Wobec Bolt Hardware, 50 000 dolarów. Wobec Iberian Machinery, 200 000 dolarów i tak dalej. Łączna kwota potwierdzonych długów wobec dwunastu dostawców wynosi 500 000 dolarów”.
Twarz Quacy'ego zbladła.
„Co to znaczy? Negocjuję z nimi”.
„Negocjacje nie są już konieczne” – przerwała Zelica. „Ponieważ wszyscy otrzymali pełną zapłatę”.
Spojrzał na nią zdziwiony.
„Przez kogo?”
Zelica wskazała na siebie.
„Przeze mnie”.
Seek przesunął w jego stronę drugą teczkę z dokumentami.
„Za pośrednictwem trzech firm inwestycyjnych powiązanych z Okafor Legacy Holdings LLC, nabyliśmy lub zakupiliśmy wszystkie te zaległe faktury. Ma pan kopie aktów cesji”.
Quacy otworzył pierwszą stronę. Wydawało się, że serce mu zamarło.
„Innymi słowy, panie Quacy” – powiedziała Zelica, pochylając się, by spojrzeć mężczyźnie, który ją zniszczył, prosto w oczy – „pańska firma nie jest już nic winna tym drobnym przedsiębiorcom”.
Zamilkła, pozwalając ciszy wypełnić pomieszczenie.
„Pańska firma jest mi teraz coś winna”.
„Ja?”
Nie mógł złapać tchu.
„Mogę zapłacić. Mogę zapłacić w ratach”.
„Oczywiście” – powiedziała Zelica. „Ale nie jestem zainteresowana robieniem z tobą interesów i nie chcę się z tobą więcej kontaktować. Chcę odzyskać pieniądze”.
Cisnęła mu dokumenty pod nogi.
„Zgodnie z klauzulą cesji, ten dług jest teraz wymagalny. Masz 24 godziny na zebranie 500 000 dolarów w gotówce”.
„Dwadzieścia cztery godziny? To niemożliwe. Nikt nie ma tyle gotówki!” – krzyknął, w końcu wpadając w panikę.
„Tak” – odpowiedziała chłodno Zelica.
„Zastawiłaś na mnie pułapkę”.
„Pułapkę?” Wstała. „Po prostu dochodzę swoich praw, tak jak ty pozbawiłeś mnie wszystkich wcześniej. Jeśli nie zapłacisz w ciągu 24 godzin…”
Położyła na stosie trzecią teczkę z dokumentami.
„Nasz zespół prawny natychmiast złoży wniosek o hipotekę na penthouse w Sovereign, na pańskie biuro i na cały pański ciężki sprzęt. Dzień dobry, panie Quacy.”
Dwadzieścia cztery godziny.
Nigdy nie przypuszczał, jak krótkie mogą być dwadzieścia cztery godziny.
Po opuszczeniu willi Zelicy nie wrócił do swojego mieszkania. Wpadł w panikę. Przez pierwszą godzinę jeździł bez celu, przeklinając Zelicę, Seeka i cały świat.
W drugiej godzinie zaczął dzwonić.
Zadzwonił do swojego doradcy bankowego.
„Potrzebuję pożyczki w wysokości 500 000 dolarów. Mój projekt w południowej Georgii posłuży jako zabezpieczenie.”
Kierownik banku zaśmiał się po drugiej stronie słuchawki.
„Quacy, proszę nie żartować. Projekt nie jest jeszcze sfinalizowany. Poza tym pański limit kredytowy jest już wyczerpany, no cóż, wie pan.”
Nagle się rozłączył.
Od trzeciej do dziesiątej lekcji bez przerwy wisiał na telefonie ze wszystkimi swoimi kontaktami biznesowymi. Z każdym przyjacielem, którego poczęstował drogim winem, z każdym urzędnikiem niższego szczebla, któremu dał napiwek.
Reakcja zawsze była ta sama:
„Ech, ciężko, stary”.
Albo:
„Przepraszam, wychodzę”.
Albo po prostu nie odbierali telefonu.
Wieść o jego upadku, który jakimś sposobem zaczął się na spotkaniu w willi, rozeszła się lotem błyskawicy.
Była jedenasta lekcja. W rozpaczy wrócił do apartamentu.
Aniya przymierzała nową sukienkę, którą kupiła tego popołudnia.
