Kiedy wszedłem do restauracji, moja siostra i jej teściowie już skończyli swój wystawny posiłek. Rzuciła we mnie banknotem 900 dolarów. „Ty płacisz. Ty jesteś bogaty”. Roześmiali się. „Ona tylko do tego potrafi – do otwierania portfela”. Wstałem, poprosiłem o menedżera… i patrzyłem, jak bladną im twarze.

Część 1: Akt oskarżenia

Kiedy wszedłem do Le Jardin, w powietrzu unosił się zapach drogich trufli i starych pieniędzy. Zatrzymałem się przy stanowisku gospodarza, wygładzając materiał płaszcza i walcząc ze znajomym uczuciem niepokoju, które zawsze ściskało mnie w piersi, gdy musiałem zobaczyć się z siostrą. Myślałem, że się spóźniłem. Nie spóźniłem się. Byłem po prostu puentą.