Kiedy zadzwoniłam do mojej matki, żeby powiedzieć jej, że mam raka piersi, odebrała po trzecim sygnale i ściszyła głos, jakbym przerywała coś ważnego.

— I co chcesz, żebym teraz zrobiła? Mamy tu gości.

Patrzyłam w ziemię i poczułam, jak coś we mnie zamarza.

— Myślałam, że powiesz, że przyjedziesz.

— Dziś wieczorem nie dam rady — powiedziała szybko. — Zadzwoń do swojej siostry, jeśli potrzebujesz towarzystwa.