— Wyglądasz lepiej, niż się spodziewałam.
Prawie się zaśmiałam.
Moja mama splotła dłonie i zrobiła tę ostrożną minę, jaką ludzie mają, zanim poproszą o coś, o czym wiedzą, że nie powinni.
— Więc… potrzebujemy przysługi.
Ron wyjaśnił, że Megan znalazła samochód, który uwielbia, ale bank chce silniejszego poręczyciela. Jej zdolność kredytowa nie była wystarczająca. Mama powiedziała, że moja zawsze była „tą dobrą”.
Spojrzałam na całą trójkę i zaczęłam się zastanawiać, czy leki nie powodują u mnie halucynacji.
— Przyjechaliście tutaj — powiedziałam powoli — kiedy jestem w trakcie chemioterapii… żeby poprosić mnie o współpodpisanie kredytu na samochód?
Megan wzruszyła ramionami.
— Nie prosimy o pieniądze.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, małe kroki dobiegły z korytarza.
Mój sześcioletni syn Ethan wszedł do salonu, trzymając złożoną kartkę.
— Mama powiedziała, żebym pokazał to, jeśli poprosicie o pieniądze — powiedział.
Ich uśmiechy zamarły.
Kiedy moja mama otworzyła kartkę i zaczęła czytać, twarz pobladła jej w jednej chwili.
To był dokument od mojego lekarza potwierdzający, że jestem w trakcie aktywnego leczenia i nie mogę brać na siebie nowych zobowiązań finansowych. Na końcu dopisałam:
Jeśli to czytacie, to znaczy, że byłam zbyt zmęczona, by dyskutować. Odpowiedź brzmi: nie.
— Wow — powiedziała Megan.
— Wow? — powtórzyłam.
— Kazałaś swojemu dziecku to zrobić? To manipulacja.
— Przyjechaliście prosić kobietę w trakcie chemioterapii, żeby ryzykowała swoją zdolność kredytową dla niepotrzebnego samochodu.
— Potrzebuję samochodu.
— Potrzebujesz tego samochodu — odparłam. — Nowego SUV-a z podgrzewanymi siedzeniami.
Moja mama złożyła kartkę.
— Claire, nikt nie chce cię skrzywdzić. Rodzina pomaga rodzinie.
