Koń zbliżał się coraz bardziej do brzucha ciężarnej właścicielki, ciężko dysząc. Kobieta myślała, że zwierzę oszalało, dopóki lekarz szpitalny podczas badania USG nie zbladł nagle i nie wezwał policji.
Kiedy Sofia zdała sobie sprawę, że jest w ciąży, starała się nie nastawiać zbyt pochopnie. Po latach nieudanych prób zajścia w ciążę nauczyła się nie wierzyć w cuda do samego końca. Po prostu żyła dalej, starając się nie zakładać najgorszego.
Ale dziwne rzeczy zaczęły się niemal natychmiast i to nie człowiek zauważył je pierwszy. To był koń.
Stary kasztan o imieniu Argus mieszkał na jej podwórku od wielu lat. Był spokojny, wręcz ospały, rzadko reagował gwałtownie i zawsze zachowywał się tak samo.
Dopóki Sofia, będąc już w lekkiej ciąży, nie zaczęła go odwiedzać.
Za pierwszym razem nie zwróciła na niego uwagi. Argus podszedł bliżej niż zwykle, pochylił głowę i prawie dotknął pyskiem jej brzucha.
„Hej… co robisz?” powiedziała cicho, cofając się lekko.
Koń się nie poruszył. Stał nieruchomo, jakby nasłuchiwał.
Następnego dnia sytuacja się powtórzyła.
Gdy tylko Sofia weszła na dziedziniec, Argus natychmiast podbiegł do niej. Nie czekał już na jabłka ani nie szukał jej dłoni. Interesowało go tylko jedno: jej brzuch.
Delikatnie dotykał go ustami, dmuchał na niego delikatnie, a od czasu do czasu trącał nosem tkaninę, jakby próbował coś wyczuć.
Sofia zaczęła czuć się nieswojo. Nie wydawało się to już tylko uczuciem. Czuła się… dziwnie.
Kilka dni później poszła do konia sama. Argus podszedł do niej zbyt szybko i nagle stanął dęba, uderzając przednimi kopytami o jej ramiona.
Kobieta krzyknęła ze strachu. Serce waliło jej tak mocno, że omal nie straciła równowagi.
W tym momencie pojawił się jej mąż, Daniel, i cofnął konia.
