Krwawiłem, siedząc w karetce.
Zadzwoniłem do mamy i powiedziałem: „Potrzebuję krwi. Grupa AB ujemna”.
Zaśmiała się i odpowiedziała: „Dziś są urodziny Victorii. Zaraz kroimy tort. Zastanówcie się”.
Następnie chirurg spojrzał na mój formularz kontaktowy w nagłych wypadkach.
Jego ręce zaczęły drżeć.
To, co powiedział później, rozbiło całą moją rodzinę.
Nazywam się Evelyn Harrison. Mam dwadzieścia osiem lat. Trzy tygodnie temu wykrwawiałam się na tylnym siedzeniu karetki, z odłamkami szkła wbitymi w klatkę piersiową, zmiażdżoną lewą nogą i już trwającym krwotokiem wewnętrznym.
Zadzwoniłem do mojej matki.
Odebrała po czwartym dzwonku. Słyszałem muzykę. Śmiech. Jasny, głuchy brzęk kieliszków do szampana.
„Mamo” – wyszeptałam. „Miałam wypadek. Muszę przejść operację. Potrzebują dawców krwi. AB minus”.
Zapadła pięciosekundowa cisza.
Potem powiedziała: „Evelyn, czy to może poczekać? Dziś urodziny Victorii. Zaraz kroimy tort”.
Gdzieś w tle usłyszałem śmiech mojej siostry.
Wtedy mój ojciec odebrał telefon. „Jesteś lekarzem” – powiedział. „Sama się do tego doprowadź. Nie psuj siostrze tego wyjątkowego dnia swoim dramatem”.
Linia się urwała.
