-Minuty.
Tej nocy szpital Saint Jude przestał być „elitarnym” szpitalem i stał się miejscem, gdzie strach pachniał metalem.
Ciągle tracili przytomność. Słychać było pospieszne kroki. Cienie czaiły się na korytarzach.
Sofia nie miała broni. Miała to, co zawsze: inteligencję, ręce i upór, by nigdy nikogo nie opuścić.
Zorganizował tych, którzy z niego kpili.
—Pacjenci w środku. Z dala od okien. Zamknąć wejścia. Nikt nie wygląda na zewnątrz.
Gera, ta sama, która rzuciła mu szlafrok, trzęsła się tak bardzo, że ledwo mogła mówić.
—Co… co powinnam zrobić?
Sofia spojrzała na niego na ułamek sekundy.
—Oddychaj. I zrób, co mówię. Dzisiaj nie jesteś „lekarzem”. Dzisiaj jesteś użyteczny. I to wystarczy.
Kiedy sytuacja eksplodowała, nie było aktu eleganckiego heroizmu. Zapadały szybkie decyzje. Rozległy się krzyki. Ludzie płakali.
Sofia poruszała się jak ktoś, kto już wcześniej chodził po ciemku.
A kiedy syreny na zewnątrz w końcu się zbliżyły, a władze jak zwykle spóźniły się, szpital wciąż stał.
Nie dlatego, że był nowoczesny, ani dlatego, że miał najnowocześniejszy sprzęt.
Ale kobieta w obszernej koszuli i z uściskiem dłoni nie chciała, żeby historia się na tym skończyła.
Kilka dni później, w anonimowym hangarze marynarki wojennej, słońce skąpało asfalt w pomarańczowym świetle. Sofia czekała, oparta o płot, z ręką w bandażu i plastrem przy oku.
Brodaty mężczyzna, którego prawdziwe nazwisko brzmiało Hector „Dutch” Duarte, przybył pierwszy, tym razem bez słuchawek, czysty i w pełnym umundurowaniu.
