„Zwrócisz wszystko” – powiedział spokojnie Rocco, krocząc między stosami skradzionych rzeczy. „Wszystkie naczynia. Wszystkie koce. Wszystkie zabawki. I osobiście przeprosisz każdą rodzinę”.
Twarz Vincenta była opuchnięta po nocnym przesłuchaniu, ale w jego oczach wciąż tlił się błysk buntu.
„A potem co?” – zapytał. „Puścisz mnie? Oboje wiemy, że to tak nie działa”.
Rocco zatrzymał się przed małym, różowym misiem. Podniósł go, przypominając sobie, jak desperacko Emma kurczowo trzymała się kierownicy swojego roweru.
„Masz rację” – powiedział Rocco.
„To tak nie działa”.
Odwrócił się do Vincenta.
„Ukradłeś dzieci. Sfałszowałeś dokumenty, używając nazwisk zmarłych. Napadłeś na siedmioletnią dziewczynkę”. „
Każde słowo ciążyło jak wyrok śmierci.
„W moim świecie przekroczenie pewnych granic ma swoje konsekwencje”.
„Szefie, proszę” – powiedział Vincent. „Naprawię to. Odpłacę trzy razy tyle, ile wziąłem. Zniknę”.
„Vincent, w chwili, gdy skrzywdziłeś te rodziny, przestałeś być moim problemem”.
Rocco delikatnie położył misia.
„Stałeś się ich problemem”.
Przez kolejne trzy godziny Vincent ładował ciężarówki skradzionymi rzeczami pod czujnym okiem ludzi Rocco.
Wszystko było skatalogowane i przygotowane do podróży powrotnej.
Pierwszym przystankiem był dom pani Patterson, starszej pani, o której wspominała Emma.
Vincent zapukał do drzwi, gdy weszło dwóch mężczyzn niosących jej skradziony telewizor i rodzinne zdjęcia.
„Pani Patterson” – powiedział Vincent drżącym głosem – „jestem tu, żeby zwrócić pani to, co pani zabrano i zapewnić, że to się nigdy więcej nie powtórzy”.
Staruszka wpatrywała się w niego.
„To ty mówiłaś, że mój zmarły mąż miał długi. Zabrałaś moją ślubną porcelanę”.
„Tak, proszę pani” – odparł spokojnie Vincent. „Pomyliłam się. Pani mąż nikomu nic nie był winien. Sfałszowałem jakieś dokumenty”.
Przyjęła jego rzeczy bez słowa.
Drugim przystankiem było spotkanie z młodą rodziną i ich noworodkiem.
Vincent sam wniósł łóżeczko do domu, podczas gdy matka płakała z ulgi. Jej dziecko spało na kocach na podłodze od tygodni.
Zanim dotarli do domu Emmy i Sary, wieść rozeszła się już po okolicy.
Ludzie stali na schodach przed domem, obserwując przejeżdżający konwój ciężarówek.
Emma bawiła się na zewnątrz, kiedy dotarli na miejsce.
Od razu rozpoznała poranionego mężczyznę.
Przestraszyła się i pobiegła w stronę domu.
„Nie” – powiedział stanowczo Rocco, wysiadając z samochodu. „Emmo, wszystko w porządku. Przyszedł, żeby oddać to, co ukradł."
Emma zatrzymała się, ale została przy drzwiach, podczas gdy mężczyźni rozładowywali meble.
Jej sofa.
Komoda jej matki.
Jej łóżeczko z różową pościelą w motyle.
Sarah pojawiła się w drzwiach, wyglądając lepiej niż poprzedniego dnia dzięki jedzeniu i opiece medycznej, którą zorganizował Rocco.
Kiedy zobaczyła Vincenta, strach zastąpił gniew.
„Ty” – powiedziała.
„Zabrałeś łóżeczko mojej córki, kiedy płakała”. Spojrzałeś na siedmioletnią dziewczynkę i stwierdziłeś, że jej łzy nie mają znaczenia.
Vincent nie mógł spojrzeć jej w oczy.
„Proszę pani, przyszedłem, żeby wszystko zwrócić i zapłacić za to, co zrobiłem”.
„Zapłacić?” Sarah podeszła bliżej. „Myślisz, że pieniądze mogą cofnąć to, co zrobiłeś mojej córce?”
Emma podkradła się bliżej, ośmielona strachem, który teraz widziała w oczach Vincenta.
„Zraniłeś mnie w ramię” – powiedziała cicho. „Kiedy próbowałam trzymać mój
