Mała dziewczynka sprzedała rower, żeby jej matka miała co jeść — a potem szef mafii odkrył, kto im wszystko zabrał.
Właśnie zaczął padać deszcz, gdy czarny SUV zatrzymał się przed starym sklepem osiedlowym. Rocco Moretti wysiadł, żeby zadzwonić, ale zanim zdążył wybrać numer, usłyszał za sobą cichy głos.
„Proszę pana… proszę pana, czy może pan kupić mój rower?”
Odwrócił się. Stała tam mała dziewczynka z rdzaworóżowym rowerem w ręku, drżąca na deszczu. Miała podarte buty, bladą twarz, a jej oczy wyglądały na zdecydowanie zbyt zmęczone jak na swój wiek.
Rocco zmarszczył brwi.
„Co ty tu robisz sama?”
Pchnęła rower w jego stronę obiema rękami.
„Proszę. Mama nic nie jadła od kilku dni. Nie mogę sprzedać tego, co jest w domu, więc sprzedaję rower”.
Rocco poczuł ucisk w piersi. Dzieci zazwyczaj go unikały. Dorośli się go bali. Ale ta dziewczyna była na tyle zdesperowana, by odważyć się przemówić do takiego mężczyzny jak on.
„Jak dawno nie jadła?” zapytał cicho.
Młoda dziewczyna zawahała się przez chwilę, zanim wyszeptała: „Odkąd ci mężczyźni tu są”.
Rocco zmrużył oczy.
„Którzy mężczyźni?”
Rozejrzała się nerwowo, upewniając się, że nikt jej nie słyszy.
„Ci, którzy mówili, że mama ma długi… Zabrali wszystko. Meble, ubrania. Zabrali nawet łóżeczko mojego młodszego brata”.
Rocco zacisnął zęby. Słyszał już takie historie – o lichwiarzach, szantażystach, ulicznych bandytach – ale kiedy dziewczyna podwinęła rękaw i zobaczył siniaki na jej chudym ramieniu, zamarł ze strachu. „Mówili, że mamie nie wolno nikomu mówić” – dodała cicho. „Ale rozpoznałam jednego z nich”.
Rocco pochylił się do przodu, jego głos był niski i opanowany.
„Powiedz mi, kto”.
