Zadzwonił telefon. Jego kierownik operacyjny, Steven Lowell, odezwał się ostrożnie. „Proszę pana, żadna licencjonowana niania nie chce przyjąć tego stanowiska. Dział prawny poradził mi, żebym przestał dzwonić”.
Jonathan wziął głęboki oddech. „W takim razie nie zatrudnimy niani”.
„Zostało jedno wyjście” – odpowiedział Steven. „Sprzątaczka z zamieszkaniem. Nie ma zarejestrowanych obowiązków opieki nad dziećmi”.
Jonathan spojrzał przez okno na podwórko, gdzie zepsute zabawki leżały wśród uschniętych roślin i przewróconych krzeseł. „Zatrudnij tę, która się zgodzi”.
Po drugiej stronie miasta, w ciasnym mieszkaniu niedaleko National City, dwudziestosześcioletnia Nora Delgado zacisnęła mocniej znoszone trampki i upchnęła książki psychologiczne do plecaka. Sześć dni w tygodniu sprzątała domy, a wieczorami zgłębiała traumę z dzieciństwa, napędzana przeszłością, o której rzadko mówiła. Kiedy miała siedemnaście lat, jej młodszy brat zginął w pożarze domu. Od tamtej pory nie bała się już strachu. Cisza jej nie przerażała. Ból wydawał się znajomy.
Jej telefon zawibrował. Kierownik agencji pracy tymczasowej brzmiał na pospiesznego. „Nagłe zatrudnienie. Prywatna posesja. Rozpoczęcie natychmiast. Potrójna pensja”.
Nora spojrzała na rachunek za czesne przyklejony do lodówki. „Prześlij mi adres”.
Dom Whitakerów był piękny, tak jak zawsze piękne było bogactwo. Czyste linie, widoki na ocean, starannie przycięte żywopłoty. Wewnątrz panował pusty nastrój. Strażnik otworzył bramę i mruknął: „Powodzenia”.
Jonathan powitał ją z cieniami pod oczami. „Praca polega tylko na sprzątaniu” – powiedział szybko. „Moje córki są w żałobie. Nie mogę obiecać odpoczynku”.
Głośny huk rozległ się nad ich głowami, a potem śmiech tak ostry, że prawie można go było przeciąć.
Nora skinęła głową. „Nie boję się żałoby”. »
Sześć dziewczynek stało na schodach i patrzyło na nią. Hazel, dwunastoletnia, ze sztywniejącą postawą. Brooke, dziesięcioletnia, ciągnąca się za rękawy. Ivy, dziewięcioletnia, z
podekscytowanym wyrazem twarzy. Ósmoletnia June, blada i cicha. Sześcioletnie bliźniaczki Cora i Mae, które uśmiechały się wymuszonym uśmiechem. I trzyletnia Lena, która trzymała podartego pluszowego królika.
„Jestem Nora” – powiedziała spokojnie. „Przyszłam posprzątać”.
Aby uzyskać pełny dostęp, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk „Otwórz” (>) i nie udostępniaj znajomym na Facebooku.
