Przez prawie trzy tygodnie posiadłość rodziny Whitaker na wzgórzach nad San Diego pozostawała po cichu na czarnej liście. Służby ratunkowe nie podały oficjalnie, że dom jest niebezpieczny, ale każda kobieta, która wchodziła i wychodziła, zmieniała się. Poziome płacze. Ogromne wrzaski. Jedna kobieta zamknęła się w pralni, zanim ochrona ją stamtąd wyciągnęła. Ostatnia opiekunka przebiegła boso przez podjazd o wschodzie słońca, z zieloną farbą kapiącą z włosów, oddzielona tym, że dzieci są zajęte, a ściany podsłuchują, gdy śpisz.
Ze szklanych drzwi swojego domowego biura, trzydziestosiedmioletni Jonathan Whitaker obserwował bramę zamykającą się za jej taksówką. Był założycielem firmy zajmującej się cyberbezpieczeństwem, która z czasem stała się spółką publiczną, mężczyzną, z którym masowo rozmawiały magazyny biznesowe, ale nic z tego nie sprawiło, że odwrócił się w stronę domu i usłyszał dźwięk czegoś tłuczonego na górze.
Na ścianie wisiało rodzinne zdjęcie zrobione cztery lata wcześniej. Jego żona Maribel, promienna i roześmiana, klęczała na piasku, podczas gdy ich sześć córek, opalonych, ale szczęśliwych, kurczowo trzymało się jej sukienki. Jonathan układa listę opuszkami palców.
„Porzucam je” – powiedział cicho do pustego pokoju.
