Moi rodzice zawsze nazywali mnie „głupią”, a moja siostra miała zapewnione pełne stypendium na Harvardzie. W dniu ukończenia studiów tata powiedział, że odziedziczy wszystko – nową Teslę i rezydencję za 13 milionów dolarów. Siedziałem cicho z tyłu, aż wszedł nieznajomy, podał mi kopertę i wyszeptał: „Teraz czas pokazać im, kim naprawdę jesteś”.

Przez dwadzieścia lat moja rodzina traktowała mnie jak wadę konstrukcyjną w skądinąd idealnym budynku.

Nazywam się Dulce Witford. Mam dwadzieścia osiem lat. Dla świata zewnętrznego Witfordowie byli arystokratami Manhattanu, dynastią, której imię było wyryte na skrzydłach szpitalnych i rotundach muzeów. Dla moich rodziców byłam „tą powolną”. Błąd. Rozczarowujący przypis w dziedzictwie geniuszu.