Moi rodzice zostawili moją córeczkę, żeby się piekła w SUV-ie rozgrzanym do 106°C przez 3 godziny, żeby móc pójść na zakupy. Podczas gdy lekarze walczyli o jej życie, moi rodzice weszli na oddział ratunkowy, śmiejąc się z markowych torebek. „Uchyliliśmy okna, nie dramatyzuj” – moja mama przewróciła oczami. Bardziej zależało im na reputacji niż na jej przetrwaniu. Więc przestałam być ich córką i zrobiłam coś nie do pomyślenia…

Rozdział 1: Iluzja rodu
Nazywam się Emily Carter i do drugiego tygodnia lipca ubiegłego roku żywiłam niebezpieczne, naiwne złudzenie. Naprawdę wierzyłam, że bez względu na to, jak fundamentalnie wadliwa może być rodzina, jak głęboko sięga dysfunkcja, istnieją niewidzialne, święte granice, których przyzwoici ludzie po prostu nie przekraczają. Myślałam, że biologiczny nakaz ochrony własnego ciała i krwi jest niezniszczalnym zabezpieczeniem.