„Potrzebujesz chwili?” zapytał prawnik. „Chwileczkę”. W marmurowej łazience Adriana sięgnęła po telefon i wpisała trzy słowa: „Aktywuj wszystko teraz”. Odpowiedź nadeszła natychmiast: „Jesteś pewna?” „Bardziej pewna niż kiedykolwiek”. „Rozumiem. Imperium upadnie w poniedziałek”. Przypomniała sobie seminarium, na którym poznała Juliana Ibarrę, prawnika, który opowiadał o tym, jak wpływowe rodziny manipulowały kontraktami, by kontrolować bezbronnych ludzi. „Jeśli coś pójdzie nie tak, zadzwoń do mnie” – powiedział jej. Dwa miesiące temu zadzwonił do niej oficjalnie. „Dokładnie zbadaj rodzinę Valenzuela”. „Jak dokładnie?” „Do szpiku kości. Chcę ujawnić każdą nieprawidłowości, każde uchylanie się od płacenia podatków, każde naruszenie prawa pracy”. Dwustustronicowy raport, który otrzymała, był druzgocący: piętnaście lat systematycznej kradzieży wynagrodzeń, miliony dolarów w unikaniu płacenia podatków, oszukańcze kontrakty, łapówki dla inspektorów. Wszystko udokumentowane. Wszystko podlegające ściganiu. „To ich zniszczy” – powiedział Julián. „Jesteś gotowy?” „Jestem gotowy na sprawiedliwość”.
Wrócił do gabinetu i starannie podpisywał każdą stronę, zadając pytania, które wydawały się naiwne, ale zostały odnotowane jako dowód przymusu. Kiedy skończył, uśmiechnął się do Beatriz. „Bardzo dziękuję za pokazanie mi, jak wpływowe rodziny chronią to, co ważne. Wiele się nauczyłem”. „Oficjalne powitanie w rodzinie Valenzuela” – powiedział Rodolfo, ściskając jej dłoń. „Będziesz pod dobrą opieką, o ile nie zapomnisz o swoim miejscu”. W samochodzie Patricio rozmawiał o Barcelonie i ekskluzywnych restauracjach. Adriana skinęła głową, gdy jej telefon zawibrował od wiadomości od Juliana: pozew złożony w poniedziałek o 9:00; pracownicy potwierdzeni, 200; La Nación publikuje we wtorek; wszystko zweryfikowane. W swoim mieszkaniu na Flores otworzyła laptopa: 9 351 200 dolarów. Napisała do Juliana: „Chcę sfinansować cały pozew zbiorowy i żeby jego złożenie odbyło się dokładnie wtedy, gdy przejdę nawą katedry”. Odpowiedź była natychmiastowa: „Teraz mówimy poważnie”.
W katedrze San Isidro unosił się zapach białych lilii i starych pieniędzy. Beatriz próbowała zmienić eskortę na Rodolfa; Adriana stanowczo odmówiła. „Mój ojciec odprowadzi mnie do ołtarza”. O 9:47 otrzymała zaszyfrowaną wiadomość: faza pierwsza się rozpoczęła. Urząd skarbowy otrzymał dokumenty, Ministerstwo Pracy również, prokuratorzy federalni w akcji. Szła ramię w ramię z ojcem, recytując przysięgę małżeńską, która mówiła o lekcjach władzy, szacunku i sprawiedliwości. O 10:23 zawibrował telefon Rodolfa, a potem Patricia. Przyjęcie było paradą hipokrytycznych toastów. Rodolfo mówił o tradycjach, Beatriz o akceptacji. Adriana uśmiechała się, odliczając sekundy do załamania. Tej nocy, w apartamencie hotelowym, przeczytała wiadomości: pozew zbiorowy, 47 milionów euro odszkodowania, jutro zamrożone konta, zamknięte fabryki, wezwania do sądu w drodze. „Obiecujesz, że będzie inaczej?” – zapytała Patricia. Odpowiedział, że po prostu musi nauczyć się, jak funkcjonuje jej rodzina. To był koniec tego, co pozostało z miłości.
Podczas lotu do Barcelony Patricio odebrał dziesiątki telefonów. „Imperium Tekstylne Valenzuela, piętnaście lat udokumentowanego wyzysku” – głosił nagłówek w „La Nación”. Pięć kanałów informacyjnych relacjonowało tę historię. Argentyński urząd skarbowy (AFIP) zamroził konta, inspektorzy zamknęli fabryki. Rodolfo był wściekły przez telefon. „To może wszystko zniszczyć” – powiedział Patricio. „Rozumiem doskonale” – pomyślała Adriana. W hotelu Arts, podczas gdy Patricio rozmawiał z prawnikami, Julián poinformował: „Nakazy aresztowania Rodolfa i kadry kierowniczej są w drodze za unikanie płacenia podatków”. „Chcesz złych, czy jeszcze gorszych wiadomości?” „Gorzej. Patricio może zostać dodany jako współoskarżony z powodu otrzymanych dywidend”. Adriana odpowiedziała: „Tylko jeśli będzie to prawnie uzasadnione. Nie chcę osobistej zemsty, chcę proporcjonalnych konsekwencji”.
Cztery dni później wrócili do Buenos Aires. Na lotnisku Julián i jego zespół czekali na nich wraz z fotografami i dziennikarzami. „Patricio Valenzuela” – oznajmił Julián – „otrzymuje wyrok rozwodowy ze skutkiem natychmiastowym”. „Co się dzieje?” – wyjąkał Patricio. „Rozwodzę się z tobą” – powiedziała Adriana. „Dlaczego? Bo nic nie zrobiłeś. Nic nie zrobiłeś, kiedy twoja matka upokarzała moją rodzinę, kiedy twój ojciec traktował mnie jak własność, kiedy zostałem zmuszony do podpisania upokarzającego kontraktu. Nic nie zrobiłeś, kiedy twoja rodzina okradła pensje 200 pracowników. Nie wiedziałam. Nie chciałeś wiedzieć. To współudział. A ja nie jestem dziewczyną z Flores, którą trzeba było ratować. Jestem założycielką Logistic Solutions, sprzedaną za dziewięć milionów. Skłamałam, żeby dowiedzieć się, kim naprawdę jesteś. Wielokrotnie mnie porzucałeś. Przemoc to nie tylko przemoc fizyczna; to…
