Uniósł gwałtownie głowę.
„Oboje wiemy, że po prostu żałujesz, że cię złapano” – powiedziałem spokojnie.
Rodriguez ponownie otworzył drzwi Maybacha. „Proszę pani”.
Podszedłem do samochodu i zatrzymałem się.
„A tak na marginesie” – powiedziałem, patrząc na Garretta – „moja ostatnia misja polegała na koordynowaniu nalotów na siatki pirackie w Zatoce Adeńskiej. Wcześniej byłem zastępcą dowódcy Połączonych Sił Zadaniowych Róg Afryki. W przyszłym miesiącu będę mógł ubiegać się o przeniesienie do Departamentu Planowania Strategicznego Pentagonu”.
Widziałem, jak słowa do niego docierają.
Potem, nieco lżej, dodałem: „Ale z drugiej strony, wynajmuję dwupokojowe mieszkanie, bo osiem miesięcy w roku jestem na morzu. Jeżdżę Subaru, bo jest niezawodne. I nie dbam o to, czy imponuję ludziom na światłach”.
Uśmiechnąłem się – nie okrutnie. Po prostu wyraźnie. „A poza tym pracuję w administracji”.
Lekko pochyliłem się do przodu. „Dowodzę grupą szturmową”.
Twarz Garretta wykrzywiła się, jakby miał mdłości.
„Baw się dobrze na imprezie” – powiedziałem i wsiadłem do samochodu.
Rodriguez jechał w milczeniu przez dziesięć minut.
Potem powiedział cicho: „Proszę pani… to była najbardziej barbarzyńska rzecz, jaką w życiu widziałem. A stoczyłem w życiu niejedną walkę”.
Musiałem się roześmiać, bo nie mogłem się powstrzymać.
„Dziękuję, Rodriguez”.
Zawahał się. „Dlaczego im nie powiedziałeś?”
Spojrzałem na wodę. „Bo chciałem sprawdzić, czy będą chcieli zapytać” – powiedziałem. „Nie dlatego, że to było imponujące. Po prostu dlatego, że to było moje życie”.
Chwila.
„Chciałem wiedzieć, czy mnie polubią, nawet jeśli w rzeczywistości jestem tylko urzędnikiem państwowym zarabiającym trzydzieści tysięcy dolarów”.
Rodriguez milczał. „A nie” – podsumowałem. „Wstydzili się tego, za kogo mnie uważali”.
Jego głos złagodniał. „Żeby było jasne, admirale… wszyscy w twojej grupie szturmowej uważają cię za najlepszego dowódcę, pod jakim kiedykolwiek służyli”.
Uśmiechnęłam się, ale był to smutny uśmiech. „Nawet jeśli każę ci zawieźć Maybacha do Palo Alto, żeby psychicznie zniszczyć mojego brata?”
Rodriguez chrząknął i próbował stłumić śmiech. „Zwłaszcza wtedy, proszę pani”.
CZĘŚĆ 3 — Następstwa
Garrett zadzwonił sześć dni później.
Nie odebrałam.
Nagrał wiadomość głosową — napiętą, wyćwiczoną. „Dina, co się stało… to było nieporozumienie. Czuję się okropnie, ale nigdy mi nie powiedziałaś, że jesteś admirałem. Skąd miałam wiedzieć? A to, jak mnie upokorzyłaś przed Lawrence’em… Mogłabym stracić pracę”.
Usunęłam to.
Trzy dni później: Musimy porozmawiać o tym, co się stało.
Nie odpowiedziałam.
Dwa tygodnie później zadzwoniła mama. Odebrałam – nie z czułości, ale z ciekawości.
„Dino, musisz zadzwonić do brata. Jest bardzo zdenerwowany” – powiedziała.
„Wiem o tym” – odpowiedziałam.
„Boi się, że go zwolnią, bo zrobiłaś z niego głupca” – dodała. „To nie było stosowne”.
Zaśmiałam się – naprawdę się zaśmiałam.
„Mamo” – powiedziałam – „mówił ludziom, że jestem parkingową. Mówił, że parkuję samochody za napiwki”.
Pauza.
„Cóż” – powiedziała – „nigdy dokładnie nie wyjaśniłaś, czym się zajmujesz”.
„Próbuję od lat” – powiedziałam. „Mówisz,
