Kolana dosłownie się pod nim ugięły.
CZĘŚĆ 2 — „Parkuje samochody za napiwki”
Przez sekundę wydawało się, jakby Garrett całkowicie zapomniał, jak działają słowa.
Uśmiech Suzanne zamarł na jej twarzy — sztywny, bolesny, jakby jej mózg wciąż pracował na pełnych obrotach, a wyraz twarzy pozostał w stanie udawania. Lawrence Carr patrzył jak człowiek, który zdaje egzamin z przywództwa, na który sam się nie zdecydował.
Spokojnie odwróciłem się do parkingowego. „Muszę zameldować samochód. To Subaru na tylnym parkingu. Miejsce parkingowe C47”.
Młody parkingowy mrugał, przeskakując między mną a Maybachem, jakby jego scenariusz został wyrzucony z pamięci. „Proszę pani… Subaru?”
„Mój prywatny samochód” — powiedziałem spokojnie. „Maybach to służbowy środek transportu. Kiedyś sam prowadziłem, bo nie wyjeżdżałem w sprawach służbowych. Teraz jeżdżę”.
Pracownik zarumienił się. „Oczywiście, Admirale. Zaraz to zrobimy”.
Garrett zdławił się. „Zaczekaj…”
Wszyscy się rozejrzeli.
Głos Lawrence'a brzmiał zimniej. „Garrett. Co powiedziałeś ludziom o niej?”
Gardetowi ścisnęło się gardło. „Ja… może powinienem był powiedzieć, że moja siostra… przyjeżdża tu do pracy…”
„Do pracy” – powtórzyłem.
Głos mu się załamał. „Na parking dla gości”.
Słowa uderzyły jak bomby głębinowe.
Dłoń Suzanne poszybowała do piersi. Dyrektor zakrztusił się własnym oddechem. Za mną Rodriguez zesztywniał – stał jak wryty.
Zachowałem spokój w głosie. „Powiedziałeś swojemu szefowi, że parkuję samochody dla napiwków”.
Garrett spanikował. „Nie wiedziałem! Zawsze jesteś taki niejasny! Ubierasz się jak…” – bezradnie wskazał na mnie, jakby czarna sukienka była dowodem. „Jeździsz Subaru. Wynajmujesz. Nigdy nie mówisz o swojej pracy. Skąd miałem wiedzieć, że jesteś admirałem?”
„Mogłeś zapytać” – odparłem po prostu.
Lawrence już się nie uśmiechał. „Przez dwadzieścia trzy lata nigdy nie zapytałeś siostry, czym się właściwie zajmuje”.
Ręce Garretta drżały. „Myślałem, że pracuje w administracji. Papierkowa robota”.
Uśmiechnąłem się lekko. „Zgadza się”.
Lawrence zamrugał.
„Zarządzam 7500 pracowników i kontroluję aktywa warte cztery miliardy dolarów” – dodałem spokojnie.
Garrett wyglądał, jakby coś w nim pękło.
Lawrence westchnął, a w jego głosie słychać było obrzydzenie i niedowierzanie. „Powiedziałeś swoim gościom, że wysoki rangą oficer dowodzący grupą lotniskowców parkował samochody dla napiwków”.
„Nie wiedziałem!” warknął Garrett. „Nigdy mi nie powiedziała!”
„Bo nigdy o to nie pytałeś” – powtórzył Lawrence.
Znów zwrócił się do mnie profesjonalnie. „Admirale Fiero, przepraszam za zachowanie mojego pracownika”.
„Nie dla mnie” – powiedziałem radośnie. „Świetnie się bawię”.
Lawrence bezradnie się roześmiał. „Dobra robota” – powiedział, po czym rzucił Garrettowi przenikliwe spojrzenie. „W poniedziałek rano porozmawiamy o twojej ocenie. I o tym, jak reprezentujesz tę firmę. A tymczasem: przeproś. Teraz”.
Garrett wpatrywał się w ziemię. „Dina… Przepraszam”.
Pozwoliłem, by cisza się przeciągnęła, aż stała się rzeczywistością.
Potem powiedziałem: „Zostaw ją”.
