ĘŚĆ 1: OTCHŁAŃ LOSÓW
Podziemny parking Szpitala Ogólnego w Seattle zawsze unosił się w powietrzu charakterystyczny, duszący zapach wilgotnego betonu i stęchłych spalin – ponury aromat miejsca, które miało służyć uzdrawianiu. Jednak w tamten wtorkowy wieczór, gdy ciężkie drzwi windy rozsunęły się na poziomie C, powietrze było gęste od nowego, agresywnego, chemicznego skażenia – ostrego, kwaśnego i silnie toksycznego.
Właśnie wyszłam z badania USG w trzydziestym drugim tygodniu ciąży. Moje kostki były spuchnięte do rozmiarów grejpfrutów, dolna część pleców krzyczała w nieustannym, tępym proteście, a mój umysł dryfował w tej specyficznej mgle wyczerpania, którą tylko przyszłe matki naprawdę rozumieją. Szłam kołyszącym krokiem, jedną ręką instynktownie głaszcząc napięty brzuch, a w głowie marzyłam o gorącym prysznicu i herbacie lawendowej czekającej na mnie w domu.
Ale gdy skręciłem za róg, kierując się w stronę punktu 402, świat nie zatrzymał się; obrócił się wokół własnej osi i rozpadł.
Na początku mój mózg odmówił przetwarzania danych wizualnych. Nie rozpoznałem pojazdu. Mój nieskazitelny biały sedan – hojny prezent promocyjny od rodziców, symbol mojej ciężko wywalczonej niezależności – zniknął. Na jego miejscu stała zbezczeszczona szczątka metalu i szkła.
Szyby nie były po prostu wybite; zostały rozbite, a bezpieczne szkło pokrywało betonową podłogę niczym dywan brudnych, lśniących diamentów. Duszący smród farby w sprayu palił mnie w nozdrza. Z maski i drzwi wrzeszczały poszarpane, ociekające czerwoną i czarną farbą litery, piętnując biały metal nienawiścią: „GRUBA”, „NIKT CIĘ NIE CHCE”, „PUŁAPKA NA DZIECI”.
