Kim był mężczyzna, za którego wyszłam? I co planował ze mną zrobić? Trzy tygodnie wcześniej byłam jeszcze po prostu Sarah Mitchell, menedżerką ds. marketingu, która uważała, że jej największym problemem jest zdobycie klienta dla Morrisona. Nie miałam pojęcia, że całe moje życie zbudowane jest na kłamstwach. Wszystko zaczęło się we wtorek wieczorem na początku marca.
Pamiętam to, bo właśnie wróciłam do domu po wyjątkowo stresującym dniu w pracy, a David już był w kuchni i przygotowywał kolację. Aromat jego słynnego sosu do spaghetti wypełnił nasz mały dom na Maple Street. I wszystko wydawało się zupełnie normalne. „Jak minął ci dzień, kochanie?” zapytał David, mieszając sos jedną ręką, a drugą chwytając mój ulubiony kubek. Nawet po sześciu latach małżeństwa, każdego wieczoru robił mi herbatę, bez konieczności proszenia.
„Męczące” – powiedziałam, rzucając kubek na blat. „Ludzie w Morrisonie chcą zmienić całą strategię kampanii na trzy tygodnie przed premierą”. Emma i ja miałyśmy dziś czterogodzinne spotkanie, żeby ustalić, jak sobie z tym poradzić. David skinął głową ze współczuciem i napełnił czajnik wodą. „Brzmi okropnie”.
To miłe, że pijesz herbatę, żeby się zrelaksować. Uśmiechnęłam się do niego. David zawsze był taki troskliwy; myślał o małych rzeczach, które sprawiały mi radość. Kiedy zaczęliśmy się spotykać, odkrył, że uwielbiam herbatę rumiankową przed snem i od tamtej pory mi ją robi.
Tego wieczoru piłam herbatę, oglądając razem film na kanapie. David objął mnie ramieniem i czułam się bezpieczna i kochana, jak zawsze. Ale w połowie filmu zaczęłam czuć się niesamowicie senna. „Chyba muszę iść spać” – wymamrotałam, a słowa coraz bardziej ciążyły mi w ustach.
„Oczywiście, kochanie, miałaś długi dzień” – powiedział David, pomagając mi wstać z kanapy. „Zaraz będę”. Ledwo pamiętałam, jak weszłam na górę. Nagle zrobiło się rano i zadzwonił budzik. Czułam się oszołomiona i zdezorientowana, jakbym budziła się z najgłębszego snu w moim życiu. „Dzień dobry, kochanie” – powiedział David, podchodząc do mnie. Był już ubrany do pracy, co było dziwne, bo zazwyczaj spał dłużej niż ja.
„O której poszłaś spać?” – zapytałam, przecierając oczy. „O, około jedenastej” – odpowiedział nonszalancko. „Spałaś tak twardo, że nie chciałem cię budzić”. „Coś było nie tak, ale nie mogłam sobie przypomnieć, co. Poszłam do łazienki i zobaczyłam, że mój telefon leży na stoliku nocnym, ale przysięgłabym, że zostawiłam go ładowanego na komodzie, a mój laptop, który zawsze zostawiałam otwarty na biurku, był zamknięty. „David” – zawołałam.
„Przeniosłeś moje rzeczy wczoraj w nocy?” „Które rzeczy?” – zawołał z dołu. „Mój telefon i laptop. Już ich nie ma tam, gdzie je położyłem”. „Byłaś taka zmęczona, Sarah. Pewnie po prostu zapomniałaś, gdzie je położyłaś”. Może miał rację. Ostatnio byłam wyczerpana nadgodzinami nad kontem Morrisona. Nic dziwnego, że jestem bardziej zapominalska niż zwykle. Ale przez kolejne kilka dni to się powtarzało.
Każdego wieczoru piłam herbatę, zapadałam w niewiarygodnie głęboki sen i budziłam się z uczuciem, jakbym była nieprzytomna, a nie po prostu spała. I każdego ranka znajdowałam w naszej sypialni drobne rzeczy poukładane. Moja torba leżała w nieco innym miejscu, a moje dokumenty służbowe były pomieszane.
Pewnego ranka mój laptop był ciepły, mimo że byłam pewna, że wyłączyłam go poprzedniej nocy. „Chyba wariuję” – powiedziałam do mojej najlepszej przyjaciółki Emmy podczas lunchu w następnym tygodniu. Siedziałyśmy w naszym zwykłym miejscu w małej kawiarni niedaleko biura, a ja podjadałam sałatkę, próbując wyjaśnić dziwne doznania, które mnie dręczyły.
„Co masz na myśli?” zapytała Emma, a jej ciemne oczy były pełne troski. „Ciągle myślę, że ktoś grzebał w moich rzeczach, kiedy spałam, ale to szaleństwo, prawda?” David i ja jesteśmy sami w domu”. Emma zmarszczyła brwi. „To wcale nie brzmi szalenie. Jakie rzeczy? Mój laptop, moja torba, dokumenty służbowe, drobiazgi”.
Ostatnio śpię tak głęboko, że nie pamiętam niczego od momentu, gdy kładę się spać, aż do momentu, gdy zadzwoni budzik. Jak głęboko? Zastanowiłam się. Jakby David mógł odpalić fajerwerki w naszej sypialni, a ja się nie obudzę. To nie jest normalne, Emma. Nigdy nie spałam tak twardo”. Emma odłożyła kanapkę i spojrzała na mnie poważnie. „Sarah, kiedy to się zaczęło? Jakieś trzy tygodnie temu. Mniej więcej wtedy, gdy zaczęłam pracować nad kontem Morrison”.
„I jesteś pewna, że nic się nie zmieniło? Żadnych nowych leków? Żadnych zmian w twojej rutynie?” Pokręciłam głową i milczałam. „No cóż, David robił mi herbatę każdego wieczoru, ale zawsze to robił. To nic nowego”. Coś błysnęło na twarzy Emmy, ale nic nie powiedziała od razu.
