— Chciałam zrozumieć siebie. Wiedzieć, czego potrzebuję.
— A ty o tym wiedziałeś?
Igor znowu zamilkł.
— Igorze, pytam cię: czy wiesz, czego teraz potrzebujesz?
— Nie wiem — odpowiedział szczerze.
— Wiem — powiedziała Julia. — Potrzebuję kogoś, kto nie kłamie. Kto nie chowa się za chorymi rodzicami, żeby ukryć romans.
— To nie romans…
— Nazywaj to, jak chcesz. Rezultat jest ten sam — oszukiwałeś mnie przez miesiąc.
Julia poszła do sypialni i wyjęła z szafy małą walizkę.
— Co robisz? — zmartwił się Igor.
— Wychodzę. — Julia spakowała najpotrzebniejsze rzeczy do walizki. — Zatrzymuję się u koleżanki. Dopóki wszystko się nie ułoży.
— Uregulować? Uregulować co?
— Ty — ze swoimi uczuciami. Ja — z papierami rozwodowymi.
— Julio, nie tak szybko! Porozmawiajmy cicho!
— O czym? — zapytała Julia, zamykając walizkę. — O tym, jak okłamywałaś mnie przez miesiąc? O tym, jak martwiłam się o twoich zdrowych rodziców?
— Nie chciałam cię skrzywdzić…
— Dlatego zraniłaś mnie jeszcze bardziej.
Julia wyjęła dokumenty z sejfu i włożyła telefon i ładowarkę do torby.
— Jeśli chcesz coś wyjaśnić — zadzwoń. Ale wątpię, żebyś miała wymówkę na miesięczne kłamstwo.
— A nasz dom? Nasza rodzina?
— Rodzina to zaufanie — odpowiedziała Julia. — A dom można podzielić przez prawników.
Julia podeszła do drzwi.
— Czekaj — zapytał Igor. — Może jeszcze spróbujemy? Zakończę wszystkie związki, zaczniemy od nowa…
— Zacząć? Zacząć od tego, że znowu będziesz kłamać o chorych rodzicach?
— Nie będę kłamać. Obiecuję.
