Poczułam ból skóry na szyi od nagłego szarpnięcia. Schyliłam się, żeby podnieść szalik, ale ręce mi drżały i nie dałam rady za pierwszym razem. Spojrzałam na małe haftowane kwiatki, powoli wchłaniające brudną ciecz i nagle poczułam się pusta w środku.
Viktor już się odwrócił, jakby nic się nie stało. Śmiał się z szefem, rozmawiał o czymś, jakby mnie przed chwilą nie upokorzył przed wszystkimi.
„Chodź” – wtrącił po chwili, nie patrząc na mnie. „Musimy jeszcze iść na zakupy”.
Poszłam za nim, mijając ludzi, którzy próbowali unikać kontaktu wzrokowego. Niektórzy udawali, że jedzą, inni po prostu pochylali głowy. Szłam, myśląc tylko o jednym: przez te wszystkie lata sprawdzałam cudze prace, znajdowałam najmniejsze niedoskonałości, a teraz pozwoliłam się tak traktować.
I właśnie w tym momencie zdecydowałam, że tak dalej być nie może. Nadszedł czas, aby pokazać tej osobie jego miejsce... 😨😢
Mężczyzna z 48 szkół wyższych nosił na polu szalik i brojler: „Hvatit позорить меня своими тряпками, я уважаемый человек!” — но через полчаса я сделала такое, о чём он потом сильно пожалел
Wróciłem do kantyny pół godziny później. W rękach trzymałem teczkę – tę samą, którą, jak myślał, dawno temu wyrzuciłem.
Ludzie wciąż siedzieli przy stołach, niektórzy kończyli posiłki, inni rozmawiali o nagrodzie. Gdy wszedłem, rozmowy stopniowo ucichły. Poszedłem prosto na środek, do miejsca, gdzie stał kierownik warsztatu z Viktorem.
„Przepraszam” – powiedziałem spokojnie, ale wystarczająco głośno, żeby wszyscy usłyszeli. „Chciałbym coś wyjaśnić w sprawie tej nagrody”.
Viktor początkowo się uśmiechnął, jakby myślał, że zrobię awanturę. Ale kiedy otworzyłem teczkę, jego wyraz twarzy zaczął się zmieniać.
„Oto oryginalne rysunki” – położyłem kartki na stole. „Data: luty. Mój podpis, numer projektu, rejestracja w dzienniku OTK”.
Wyciągnąłem kolejny dokument.
„A to jest dziennik dystrybucji dokumentów. Jest w nim napisane: Teczka z projektem została usunięta z mojego biura. Podpis: Viktor.
Po stołówce przeszedł szmer.
Dałem wszystkim szansę na przyjrzenie się temu. Następnie położyłem kolejną kartkę.
„To są kopie oficjalnej korespondencji. Wysłałem obliczenia do sprawdzenia. Odpowiedzi już przyszły w jego imieniu”.
Viktor próbował coś powiedzieć, ale głos go zawiódł.
Aby poznać pełny czas gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ ze znajomymi na Facebooku.
