Naiwnie wierzyłam, że mam niesamowite szczęście. Myślałam, że szczęście moich przodków pozwoliło mi znaleźć nie tylko dobrego mężczyznę, ale i wspaniałą rodzinę, z którą mogłabym się ożenić.
Nasz ślub odbył się z błogosławieństwem wszystkich. Pojechałam za Alexem do miasta, aby zamieszkać w przestronnym apartamencie, który według niego był prezentem ślubnym od rodziców. Moje życie w kolejnych dniach było pełne szczęścia.
Alex kochał mnie i rozpieszczał do tego stopnia, że aż mnie zawstydzał, zwłaszcza wiedząc, że jestem nowa w mieście. Zabierał mnie na spacery w każdy weekend, pokazując uliczki, zakamarki i zakamarki, które wydawały się tajemnicami. Nigdy nie pozwalał mi wykonywać ciężkich prac domowych. Zawsze powtarzał, że ręce nauczyciela są do opieki nad dziećmi, a nie do żmudnych zadań.
Kiedy powiedziałam mu, że jestem w ciąży, przytulił mnie tak mocno, że nie mogłam oddychać, a potem kręcił mną po pokoju, jakbyśmy były nastolatkami. Przycisnął ucho do mojego brzucha, szepcząc słodkie słowa miłości do dziecka, które jeszcze nie było w pełni ukształtowane.
W tamtej chwili myślałam, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie.
Ale szczęście przemija, a burze nie proszą o pozwolenie, zanim nadejdą.
To było pamiętne popołudnie, kiedy Alex powiedział, że musi nagle wyjechać na budowę w Górach Skalistych, obiecując, że wkrótce wróci. Wyprasowałam mu wszystkie koszule, poprawiłam kołnierzyk i powiedziałam, żeby uważał na drodze. Pocałował mnie w czoło i powiedział, żebym się nie martwiła.
Dwa dni później odebrałam telefon z jego firmy.
Powiedzieli, że ciężarówka, którą jechał z kilkoma kolegami, miała wypadek podczas zjazdu z górskiej przełęczy. Nikt nie przeżył.
Cały mój świat się zawalił.
Nie pamiętam, jak dotarłam na miejsce wypadku ani jak zidentyfikowałam jego ciało. Wszystko było morzem łez i żalu, które wydawało się zbyt wielkie, by je pomieścić. Zemdlałam.
Kiedy się obudziłam, byłam w szpitalu. Obok mnie szlochała moja teściowa. Przytuliła mnie tak mocno, że czułem, jak drży.
„Sophio” – wyszeptała – „Alex naprawdę odszedł. Jak my teraz będziemy żyć?”
W tym momencie poczułem iskierkę pocieszenia. W obliczu tej tragedii przynajmniej ją miałem: kogoś, na kim mogłem się oprzeć, kogoś, kto rozumiał, co nam odebrano.
Pogrzeb Alexa odbył się w atmosferze głębokiej żałoby. Był jak duch.
„Ojcze” – powiedział do opata – „gość z celi w zachodnim skrzydle poprosił mnie, żebym poszedł do wioski kupić lekarstwa”.
Opat skinął głową. „Idź, synu”.
Nowicjusz odwrócił się, żeby odejść, ale Karol go zatrzymał.
„Zaczekaj” – powiedział szybko. – „Jak wygląda gość w zachodnim skrzydle?”
Nowicjusz odpowiedział niewinnie: „Jest wysoki. Wydaje się bardzo miły. Jest tu dopiero kilka dni. Powiedział, że przyszedł szukać spokoju. Aha, i powiedział mi, że jeśli ktoś zapyta, mam powiedzieć, że nikogo tu nie ma”.
Serce mi waliło.
To był on.
To musiał być on.
Wymieniliśmy z Karolem spojrzenia, nie kryjąc radości. Podziękowaliśmy opatowi i pospieszyliśmy w stronę skrzydła zachodniego…
A potem za nami rozległ się znajomy głos, zimny i spokojny.
„Szukacie Alexa?”
Odwróciliśmy się.
„Nie musicie patrzeć” – kontynuował głos. „Nie ma go tu”.
Oparty o stary cis, stał tam dr Ramirez.
Ciąg dalszy na następnej stronie
