st. Nie chciałam wnosić do mojego nowego życia niczego, czego mogliby dotknąć oboje.
Kiedy transfer do szpitala i przeprowadzka George'a i Emmy się uspokoiły, odebrałam telefon od Johna. Wstałam z miejsca zaledwie na kilka minut, a mój smartfon już pokazywał 30 nieodebranych połączeń.
Odebrałam telefon, czując irytację. Co? Hej! Co się do cholery dzieje? Za spanikowanym głosem Johna słyszałam głos zaniepokojonego agenta nieruchomości.
Słyszałam też krzyki Emily, co przyprawiło mnie o mdłości. Co masz na myśli? Co się dzieje? Chodzi oczywiście o dom. Dlaczego musimy się wyprowadzać? John krzyczał na mnie, jakby to w ogóle nie była jego wina.
Odpowiedziałam mu chłodno, oczywiście dlatego, że to mój dom. Ha, John najwyraźniej zupełnie o tym zapomniał. Ale prawda była taka, że dom, w którym mieszkaliśmy, to był pokój, który wynajmowałam jako miejsce pracy.
Kiedy zaczynałam zarabiać na życie jako freelancerka, nie miałam wystarczających dochodów, żeby utrzymać dwa domy, a John nie miał wystarczających, żeby mieszkać sama.
W końcu wprowadził się do mnie. Jan nigdy nie płacił czynszu ani rachunków za media za ten pokój. Chociaż otrzymywałam od niego trochę pieniędzy na utrzymanie, nie wystarczało to na utrzymanie mieszkania.
Niestety, ten pokój był już anulowany. Znajdował się daleko od szpitala, do którego się przeniosłam, więc anulowanie rezerwacji nastąpiło dzień po złożeniu dokumentów rozwodowych…
Nie poinformowałam go, ponieważ agent nieruchomości, który znał sytuację, obiecał się z nim skontaktować.
George i Emma nagle zniknęli, a nasz dom został sprzedany. Co zrobimy z naszym nowym domem? Nie wiem. Może na razie zatrzymamy się w hotelu biznesowym.
Kiedy włączyłam głośnik i zaczęłam grać… John krzyknął z frustracją: „Nie zadzieraj ze mną”. Jednak najwyraźniej coś sobie przypomniał i zaczął mówić bardziej uspokajającym tonem.
No cóż, nieważne. Kiedy przelejesz pieniądze? Kończy nam się gotówka. O czym ty mówisz? Co? Nie wygłupiaj się. Mówiłem ci, żebyś zapłacił 1000 dolarów, prawda?
Och, nie przypominam sobie, żebym się na to zgodził. Moja nietolerancyjna odpowiedź spotkała się z bełkotliwym krzykiem Johna po drugiej stronie telefonu.
Najwyraźniej myślał, że może ode mnie wyciągnąć pieniądze i je trwonił. Nawet jeśli zostało mu 1000 dolarów, jak zamierzał przeżyć resztę miesiąca?
Hej, nie milcz. Powiedz coś. Naprawdę nie ma o czym rozmawiać. Moja riposta na chwilę oszołomiła Johna, ale wkrótce znowu zaczął krzyczeć, coraz bardziej zirytowany.
Zwróciłem się do Johna tak pogodnym tonem, jak tylko potrafiłem. W każdym razie, jesteśmy teraz praktycznie obcymi ludźmi. Więc proszę, nie kontaktuj się ze mną więcej. Odezwie się do ciebie mój prawnik. Co? Prawnik? Hej, zaczekaj chwilę.
Rozłączyłam się, nie słuchając odpowiedzi Johna. Próbował oddzwonić kilka razy, ale ignorowałam go i w końcu telefony ucichły.
Jednak John, zły, że nie odbieram, zaczął ignorować telefony od mojego prawnika. Z pewnością miał dziecinną stronę, ale nigdy nie wyobrażałam sobie, że będzie kimś, komu nie przeszkadza sprawianie kłopotów innym.
Westchnęłam głęboko, słysząc egoizm Johna. Kilka miesięcy później, po tymczasowym wypisie ze szpitala, odwiedziłam dom rodziców Johna.
Przede mną stali John i Emily, oboje wyglądający na małych i drżących. Powiedzenie moim rodzicom to cios poniżej pasa. Och, właśnie doniosłam, że się rozwiedliśmy. Jan spiorunował mnie wzrokiem w odpowiedzi na moją odpowiedź, ale skurczył się pod surowym spojrzeniem ojca.
Właściwie miałam świetne relacje z teściami, odwiedzałam ich i jadłam z nimi obiady, kiedy Johna nie było w pobliżu.
Mimo że byłam tak kochana, czułam, że nie powinnam się z nimi dzielić szczegółami naszego rozwodu. Poszłam więc ich odwiedzić. Czy to prawda, że ponownie żenisz się z Emily? Tak, to prawda. Prawda. Emily, Emma i ja zaczniemy wszystko od nowa jako rodzina.
O czym ty mówisz? Twoją jedyną rodziną jest Sarah. Ona już nie jest moją rodziną. Słowa Johna sprawiły, że jego ojciec zmarszczył brwi, a jego spojrzenie zdawało się mówić: Daj mi spokój.
John pokręcił kilka razy głową, a potem podał mi kartkę papieru. To był rachunek z pobliskiego luksusowego hotelu. Co to jest? Rachunek z hotelu, w którym się zatrzymaliśmy.
John, udając, że to oczywiste, wskazał na rachunek na stole i nagle opadł. Och, co do cholery, mamo? Ja… nie wychowałam cię w ten sposób. Moja teściowa, łapiąc oddech, spotkała się z niedowierzającym spojrzeniem Johna.
Obok niego Emily miała ten sam wyraz twarzy. Czemu jesteś taki zły? Po prostu rodzina się zmienia, bo się żenię.
Poza tym będziesz miał wnuka, i to spokrewnionego. Nie jesteś szczęśliwy? Wy dwoje nie byliście. Moja teściowa, wyglądając, jakby nie mogła uwierzyć w to, co widzi, spojrzała na Emily, a potem przeniosła wzrok na mnie…
Oboje moi teściowie rozumieli, że nie chcę dzieci i nadal traktowali mnie jak własną córkę. Oczywiście traktowali Emily, moją przyjaciółkę z dzieciństwa, podobnie.
Ale zawsze istniała granica między synową a przyjaciółką. Pamiętałam, jak Emily często się na to skarżyła. Więc byłam pewna, że…
Teściowa nie byłaby zadowolona z tej sytuacji, a Emily też powinna była o tym wiedzieć.
Uwielbiasz Emmę, prawda? To będzie twoja wnuczka, więc będziesz szczęśliwa, prawda? To dlatego, że znam ją od dziecka. Och, ale połowa jej krwi pochodzi od Johna, prawda?
Nawet po tym wszystkim Emily, nie okazując żadnych oznak skruchy i zachowując się tak, jakby nie rozumiała problemu, przyprawiła mnie o gęsią skórkę.
W tym momencie odezwała się osoba, która do tej pory milczała. Dość już tego. To obrzydliwe, co? Emma, która bawiła się smartfonem w kącie pokoju, odezwała się do Emily, nie podnosząc wzroku.
W sali zapadła oszołomiona cisza. Mój tata jest jedynym, którego uważam za ojca, niezależnie od tego, czy jesteśmy spokrewnieni, czy nie.
On jest jedyny. Ale wiesz, John zawsze był tym, który pojawiał się na szkolnych imprezach. Słyszałam wszystko od taty, jak zawsze informowano go o datach wydarzeń po ich zakończeniu, jak w końcu ukrywano przed nim nawet same wydarzenia.
Ale tata zawsze mówił, że jestem jego córką, więc jestem jego córką i nigdy nie będę twoją. Emma spiorunowała Emily wzrokiem, mówiąc to. Potem, siadając obok mnie, zmieniła ton na bardziej zaniepokojony.
Wiesz, kiedy się o tym dowiedziałam, myślałam, że mnie znienawidzisz. Ale tata powiedział, że to nieprawda, więc przyszłam tu dzisiaj. Emma, tak bardzo cię kocham. Byłaś taka miła, odwiedzając mnie codziennie, kiedy byłam w szpitalu.
Byłam naprawdę szczęśliwa, Sarah. Emma, być może uwolniona od niepokoju, wzruszyła się i mocno mnie przytuliła. To rzeczywiście mogło być dziecko z romansu Johna i Emily.
A jednak to dziecko, którym opiekowałam się przez 15 lat. Nie ma mowy, żebym nie czuła do niego uczucia. A skoro o tym mowa, Emily, nie byłaś ciekawa, dlaczego nie byłam zaskoczona, kiedy dowiedziałam się, że Emma jest córką Johna?
Ach, Emily wyglądała na zaskoczoną. Zanim zdążyła się odezwać, do pokoju weszła nowa osoba. Wiedzieliśmy to od początku, dokładnie 10 lat temu. Nagle pojawił się George. Zrozumiałe, bo niedawno jednostronnie zażądała rozwodu, powołując się na nie dające się pogodzić różnice.
Byłam w szoku, kiedy wspomniałaś o rozwodzie. A, i niestety, jeszcze się nie rozwiedliście. Papiery rozwodowe wciąż tu są. Nie zauważyłaś? Co? Pomyślałam, że Emily i John nie mają w naturze potwierdzania takich rzeczy.
Ale nie mogłam powstrzymać się od zdziwienia, że Emily, pomimo 100-dniowego okresu oczekiwania na ponowne zamążpójście…
nie zauważyła tego od miesięcy. Emily nadal jest moją żoną, a Emma nadal jest moją córką. No cóż, skoro nie będzie żony… Chwila, co masz na myśli? Piętnastolatek może wybrać sobie rodzica.
To nieprawda. Emma chce być z mamą, prawda? Emily to powiedziała i spojrzała na Emmę. Emma zmarszczyła brwi i wzięła mnie za rękę. Emily oniemiała i spiorunowała mnie wzrokiem.
Wtedy John nagle wybuchnął śmiechem. Więc tak to jest. Jesteście razem, co? Ale szkoda. Nie da się żyć z pensji George'a samemu?
Możesz przestać snuć dziwne domysły? Poza tym George zarabia dwa razy więcej, niż myślisz. Emily o tym wie, co? To pewnie blef. Lolol. Poza tym nie da się pracować, zmagając się z chorobą.
Po prostu gdzieś umrzesz w nędzy. Tym razem zaśmiałam się z ogromnego nieporozumienia Johna. John… Widząc, jak nagle zaczynam się śmiać, poczułam frustrację.
Nie wiedziałeś o moich dochodach, prawda? To pewnie trochę więcej niż praca na pół etatu. Nie, to co innego. Mój roczny dochód to 500 000 dolarów, co? John otworzył szeroko oczy i usta ze zdumienia.
Emily też była oszołomiona. W ciągu ostatnich 10 lat stałam się popularną autorką książek dla dzieci, a moje dochody gwałtownie wzrosły dzięki esejom, wywiadom i tym podobnym.
Co więcej, wkrótce planowana jest adaptacja filmowa, więc moje dochody gwałtownie rosną. Kłamczucha. Och, chcesz to zobaczyć? Powiedziałam to i pokazałam Emily ekran mojego konta bankowego.
Wyraźnie pokazywał dużą sumę pieniędzy wpływającą co miesiąc. Emily zabrakło słów, kiedy to zobaczyła. Sarah, pogodźmy się, co? Co ty mówisz? Emily była wściekła na słowa Johna.
Oślepiona pieniędzmi, patrzyłam na nich bezmyślnie, a potem otworzyłam usta. Cóż, jeśli chcesz się ożenić, śmiało. Och, i na pewno przyjmę odszkodowanie, Sarah.
Zaczekaj, Sarah. Ignorując słowa Johna, wzięłam Emmę za rękę i po pożegnaniu się z teściami wyszłam z domu.
John początkowo pracował w firmie mojego teścia, ale wyszło na jaw, że kłamał o wyjeździe na sprzedaż i został zwolniony.
Mój teść planował siłą wsadzić go na kuter rybacki znajomego i zaharować go do cna. Praca na kutrze rybackim była ciężka dla Johna, który uwielbia siedzieć w domu, i kontaktował się ze mną kilka razy.
Ale za każdym razem powiadamiałam teścia i w końcu telefony ustały. Emily straciła opiekę nad dzieckiem na rzecz George'a i rozwiodła się. Wydawała się niezainteresowana Johnem, który nie mógł sobie pozwolić na luksusy i najwyraźniej za nim nie tęsknił…
Rodzina się jej wyrzekła i mieszkała sama w zrujnowanym mieszkaniu. Nigdy nie pracowała.
ce wychodzi za mąż. A ponieważ zawsze zmuszała innych do robienia czegoś za siebie, sama nie mogła nic zrobić.
I prawie nie było miejsc, które chciałyby ją zatrudnić na pełen etat. Mimo to musiała pokrywać koszty utrzymania i alimenty.
Więc pracowała na kilku etatach i ledwo wiązała koniec z końcem. Po ukończeniu liceum Emma ciężko pracowała każdego dnia, aby studiować za granicą i dostać się na prestiżowy uniwersytet.
Jako osoba z natury pracowita, marzy o tłumaczeniu moich książek obrazkowych i dostarczaniu ich dzieciom na całym świecie, co mnie bardzo cieszy.
Jeśli chodzi o mnie, moje książki obrazkowe dobrze się sprzedają i otrzymuję coraz więcej ofert adaptacji anime i gadżetów.
Moja choroba również postępuje i chociaż nadal jestem w szpitalu, mój lekarz niedawno powiedział mi, że być może będę mogła opuścić szpital w przyszłym roku.
I jeszcze jedno! George i Emma odwiedzają mnie codziennie. Właściwie, George niedawno wyznał mi, że myśli o ponownym zamążpójściu. Jeszcze nie odpowiedziałam, ale nie mogę powstrzymać uczuć do niego.
Powiedział, że chce zamieszkać razem, kiedy opuszczę szpital. Zastanawiając się nad odpowiedzią, codziennie pracuję nad moimi książkami z obrazkami, mając nadzieję na szczęśliwą przyszłość dla nas.
Dziś znów snuję opowieści.
