Nagle w jego oczach na moment pojawił się błysk rozpoznania, ale szybko go ukrył. „Nie mam pojęcia, stary. Chyba że sprzedajesz ciasteczka”.
„Jestem ojcem Ivy”.
Obserwowałem go. Szukałem przestraszonej reakcji, przełknięcia śliny, szybkiego spojrzenia. Nic. Po prostu patrzył na mnie martwym, pewnym siebie spojrzeniem drapieżnika, który wie, że opiekun zoo pracuje dla niego.
„Nie znam żadnej Ivy” – powiedział bez ogródek. „Jesteś w złym pokoju”.
Każdy mój instynkt, każda zabójcza umiejętność, którą doskonaliłem przez dwadzieścia lat w Siłach Specjalnych, krzyczała: muszę go wyciągnąć. Uszczypnij go w tchawicę i zobacz, jak arogancja znika z jego oczu. Ale się nie ruszyłem. Po prostu go obserwowałem. Bliznę na brodzie. Puls na szyi.
„Złapiesz” – wyszeptałem. „Zaufaj mi, nie złapiesz”.
Odwróciłem się i odszedłem. Kiedy dotarłem do klatki schodowej, zobaczyłem dziewczynę wyłaniającą się z pokoju na końcu korytarza. Krótkie brązowe włosy, przestraszone oczy. Wyglądała, jakby chciała rozmawiać, ale gdy tylko nasze spojrzenia się spotkały, zniknęła z powrotem w swoim pokoju jak przestraszona myszka. Świadek.
Kiedy wróciłem do domu, atmosfera była toksyczna. Brooke stała w kuchni, zdecydowanie zbyt blisko mężczyzny, którego nie rozpoznawałem. Był wysoki, schludnie ubrany i nosił odznakę detektywa.
„Mason” – powiedziała Brooke wysokim, ochrypłym głosem. – „To detektyw Julian. On… on zajmuje się tą sprawą”.
Julian wyciągnął rękę. Nie ująłem jej.
„Nie ma sprawy” – powiedziałem, opierając się o framugę drzwi. – „Państwa wydział powiedział mi to dwa dni temu”.
Julian cofnął rękę i poprawił pasek. – „Próbuję ponownie otworzyć sprawę, panie Reynolds”. Ale potrzebuję oficjalnego oświadczenia Ivy. W tej chwili nie chce rozmawiać. Czy możesz ją za to winić?
„Poszła do ochrony kampusu” – odpowiedziałem ostro. „Poszła na ostry dyżur. Zrobiła wszystko, jak należy, a ty to zachowałeś w tajemnicy”.
„Rozumiem twoją frustrację” – powiedział Julian tym spokojnym, protekcjonalnym tonem, którego policjanci często używają wobec pijanych ludzi. „Ale bez jej współpracy…”
„Odejdź” – powiedziałem.
Oczy Brooke rozszerzyły się. „Mason!”
„Powiedziałem: odejdź”. Zrobiłem krok naprzód.
Julian spojrzał na Brooke, nie na mnie. Wymieniali spojrzenia – intymne, niespokojne, znajome. Poczułem gęsią skórkę. Skinął głową i wyszedł.
„On próbuje pomóc!” – krzyknęła Brooke, gdy drzwi się zamknęły.
„Skąd go znasz?” – zapytałem martwym, bezgłośnym głosem.
Zawahała się. Tylko ułamek sekundy. „Nie. Skontaktował się ze mną po ukazaniu się raportu”.
„Kłamiesz”.
„Słucham?”
„Kłamiesz, Brooke. Jestem twoim mężem od dwudziestu lat. Wiem, kiedy kłamiesz”.
Otworzyła usta, a potem je zamknęła. Łzy spływały jej po policzkach, ale odwróciła się i pobiegła po schodach.
Stałem sam w kuchni. Sytuacja zaczynała się zmieniać. To nie była tylko próba zatuszowania; to był spisek. I w jakiś sposób moja żona była w to zamieszana.
Poszedłem sprawdzić logi z monitoringu garażu w telefonie. Chciałem zobaczyć, kiedy Julian przyjechał. Ale kiedy przewinąłem wstecz, zobaczyłem coś jeszcze. W noc ataku, kiedy jechałem na uniwersytet, brama garażowa otworzyła się o 2:00 w nocy. Brooke odjechała. Nie czekała na nas w domu, jak powiedziała. Poszła gdzieś w środku nocy. I wróciła z błotem na oponach.
Rozdział 3: Chatka w Lesie
Zaufanie jest jak lustro; gdy się rozbije, można je skleić, ale w odbiciu zawsze będą widoczne pęknięcia.
Spakowałam torbę. Zapukałam do drzwi Ivy. „Kochanie” – powiedziałam cicho. „Spakuj swoje rzeczy. Wyjeżdżamy”.
Otworzyła drzwi i wyglądała jeszcze gorzej niż poprzedniego dnia. „Gdzie?”
„Gdzieś, gdzie będzie bezpiecznie. Gdzie będzie cicho”.
Jechaliśmy trzy godziny na północ do mojej dawnej chatki myśliwskiej. Była odludna – brak Wi-Fi, słaby zasięg sieci komórkowej, otoczona sosnami szumiącymi na wietrze. To było jedyne miejsce, w którym czułam, że mogę oddychać. Kiedy już się zadomowiliśmy, zadzwoniłam do Huntera, jedynego człowieka, któremu ufałam. Służyliśmy razem w 75. Pułku Rangerów. Teraz był prywatnym detektywem, człowiekiem, który znajduje rzeczy, które ludzie wolą trzymać w ukryciu.
Następnego ranka pojawił się z teczką i ponurą miną. Siedzieliśmy na werandzie, podczas gdy Ivy robiła szkice nad jeziorem. Po raz pierwszy widziałem, jak skupia się na czymś innym niż ból.
„To źle, Mason” – powiedział Hunter, rzucając zdjęcia na stół. „Sędzia Hollings nie jest zwykłym sędzią. Jest centrum chaotycznej lokalnej polityki. Ma pod swoją kontrolą komendanta policji. Zasiada w radzie uniwersytetu. A jego syn, Ryder? To nie jego pierwszy incydent. To jego trzeci”.
