„Chciałbym powiedzieć kilka słów” – zaczął z uprzejmym uśmiechem. „Nie tylko jako brat Rowana, ale jako ktoś, kto znał Arthura w… niejednej roli”.
Cichy, zażenowany śmiech przetoczył się przez salę.
Rowan uśmiechnął się do niego promiennie. Arthur natomiast poruszył się niespokojnie na krześle.
Caleb kontynuował: „Chciałbym pogratulować mojej siostrze i jej mężowi. Małżeństwo opiera się na miłości, zaufaniu i uczciwości. Dlatego dziś wieczorem chciałbym wznieść toast za uczciwość. A żeby było bardziej osobiście, mam pytanie do pana młodego”.
W sali zapadła cisza.
„Arthurze” – powiedział wyraźnie Caleb – „jak się miewa twoja była żona? Czy nadal czeka na alimenty?”
Wśród gości rozległ się zbiorowy szmer. Po nim nastąpił nerwowy śmiech, jakby ludzie liczyli na żart.
Twarz Arthura zbladła.
Caleb nie wahał się.
„Czy nadal tkwisz w procesach sądowych? Wyobrażam sobie, że trudno jest wszystko śledzić – z tymi wszystkimi pozwami, niezapłaconymi długami. I bankructwem… może wzniesiemy za to toast?”
Uśmiech Rowana zniknął.
Czytaj dalej na następnej stronie
