Moja rodzina przez cztery lata nie dawała mi żadnych szans, a potem weszła do mojej restauracji bez zaproszenia. Tata rzucił papiery i zażądał: „Podpisz 15%, albo zadzwonię dziś wieczorem do twojego właściciela”.

Rozdział 1: Zasadzka przy stoliku numer siedem
„Przepiszesz dziś wieczorem piętnaście procent tego lokalu swojemu bratu, zanim zamkniemy”.

Mój ojciec przekazał polecenie z nonszalancką, bezproblemową swobodą, jaką inni mężczyźni zachowują, prosząc kogoś o podanie masła. Zajmował stolik numer siedem. Był to niewątpliwie mój najważniejszy stolik – upragniony narożny boks otoczony przeszklonymi ścianami od podłogi do sufitu, oferujący niczym niezakłócony, lśniący widok na panoramę Austin. Siedział tam bez uprzejmości rezerwacji, bez wcześniejszego telefonu, bez choćby uprzejmego pukania do ciężkich, dębowych drzwi wejściowych mojej restauracji. Przed nim stał hojnie nalany kieliszek mojego wina Cabernet Reserve, rocznika, za który absolutnie nie miał zamiaru płacić.