Moja rodzina wyrzuciła mnie i mojego siedmiolatka z domu podczas wielkanocnego obiadu. „Powinniście wyjechać i nigdy nie wracać” – powiedziała moja siostra. „Wielkanoc jest o wiele lepsza bez was” – dodała mama. Nie błagałam. Powiedziałam tylko: „Więc nie będziecie mieli mi za złe, że to robię”. Pięć minut później błagali mnie, żebym to cofnęła…

Rozdział 1: Niewidzialny żywiciel
„DAŁAM CI WSZYSTKO, A TY DAŁEŚ ŁZY MOJEJ CÓRCE” – wyszeptałam w wilgotne powietrze Atlanty, wychodząc z domu, za który potajemnie zapłaciłam.

Myśleli, że odcinają martwą gałąź z drzewa genealogicznego, odcinając „nieudaną” siostrę, która wnosiła jedynie „przygnębiającą atmosferę” do ich wypolerowanego świątecznego stołu. Nie zdawali sobie sprawy, że byłam ziemią, wodą i samym gruntem, na którym stali. Kiedy powiedzieli mi, żebym „nigdy nie wracała”, nie zrozumieli, że wraz ze mną odchodzi fundament.