Moi rodzice się bali. Miasto też. A kiedy rządzi strach, współczucie często schodzi na dalszy plan. Złożyłam przysięgę „dla własnego dobra” i „dla bezpieczeństwa innych”. Dziesięć lat to długi czas, jak na życie za murami i białymi kratami. Nauczyłam się kontrolować oddech, trenować ciało, aż ogień stał się dyscypliną. Robiłam pompki, podciągałam się, brzuszki – wszystko, żeby nie ogarnęła mnie wściekłość. Moje ciało stało się jedyną rzeczą, której nikt nie mógł kontrolować: silną, twardą, posłuszną tylko mnie.
Nie byłam tam nieszczęśliwa. O dziwo, San Gabriel było cicho. Zasady były jasne. Nikt nie udawał, że mnie kocha, tylko po to, by później mnie zmiażdżyć. Aż do tego poranka.
Wiedziałam, że coś jest nie tak, zanim ją jeszcze zobaczyłam.
Powietrze było inne.
Niebo było szare. Kiedy drzwi do salonu się otworzyły i weszła Lidia, przez chwilę jej nie poznałam. Wyglądała na szczuplejszą, jej ramiona opadły, jakby dźwigała niewidzialny ciężar. Jej bluzka była zapięta pod samą szyję pomimo czerwcowego upału. Makijaż ledwo zakrywał siniaka na kości policzkowej. Uśmiechnęła się lekko, ale jej usta drżały.
Usiadła naprzeciwko mnie z małym koszem owoców. Pomarańcze były posiniaczone. Zupełnie jak ona.
„Jak się masz, Nay?” zapytała głosem tak delikatnym, że zdawał się prosić o pozwolenie na istnienie.
Nie odpowiedziałem. Złapałem ją za nadgarstek. Zadrżała.
—Co ci się stało w twarz?
„Spadłem z roweru” — powiedział, próbując się roześmiać.
Przyjrzałem jej się bliżej. Spuchnięte palce. Zaczerwienione kostki. To nie były ręce kogoś, kto upadł. To były ręce kogoś, kto walczył.
—Lidia, powiedz mi prawdę.
—Nic mi nie jest.
Uniosłam jego rękaw, zanim zdążył mnie powstrzymać. I poczułam, jak coś starego i uśpionego budzi się we mnie.
