Jego ramiona były pokryte bliznami. Niektóre były żółte i stare. Inne świeże, fioletowe i głębokie. Odciski palców, ślady po paskach, siniaki, które wyglądały jak mapy bólu.
„Kto ci to zrobił?” zapytałam cicho.
Jej oczy napełniły się łzami.
-Nie mogę.
-Kto?
Załamała się całkowicie. Jakby to słowo dusiło ją od miesięcy.
„Damian” – wyszeptała. „On mnie bije. Bije mnie od lat. I jego matka… i jego siostra… też. Traktują mnie jak służącą. I… i uderzył też Sofię”.
Znieruchomiałam.
–Do Sofii?
Lidia skinęła głową, płacząc teraz bez sił.
–Ma trzy lata, nie. Wrócił do domu pijany, przegrał pieniądze w kasynie… uderzył ją. Próbowałam go powstrzymać, a on zamknął mnie w łazience. Myślałam, że mnie zabije.
Szum reflektorów zniknął. Cały szpital się skurczył. Widziałam tylko moją siostrę przede mną, załamaną, błagającą bezgłośnie, już trzyletnią, która zbyt wcześnie uczy się, że dom może być polem bitwy.
Powoli wstałam.
—Nie przyszłaś mnie odwiedzić — powiedziałam.
Lidia uniosła twarz, zdezorientowana.
—Że?
—Przyszłaś tu po pomoc. I ją dostaniesz. Zostaniesz tutaj. Wychodzę.
Zbladła.
—Nie możesz. Dowiedzą się. Nie wiesz, jaki jest świat na zewnątrz. Nie jesteś…
—Nie jestem już tą samą osobą, którą byłam kiedyś — przerwałam. —Masz rację. Jestem gorsza dla takich jak oni.
Podeszłam do niej, chwyciłam ją za ramiona i zmusiłam, żeby na mnie spojrzała.
—Wciąż oczekujesz, że się zmienią. Ja nie. Jesteś dobra. Wiem, jak walczyć z potworami. Zawsze wiedziałam.
Dzwonek oznajmiający koniec godzin odwiedzin zabrzmiał na korytarzu.
Spojrzeliśmy na siebie. Bliźniaki. Dwie połówki tej samej twarzy. Ale tylko jedna z nas mogła wejść do domu opanowanego przez przemoc i nie drżeć.
Szybko się przebraliśmy. Włożyła mój szary szpitalny sweter. Wziąłem jej ubranie, znoszone buty i identyfikator. Kiedy pielęgniarka otworzyła drzwi, uśmiechnęła się do mnie, zupełnie nieświadoma.
—Czy już pani wychodzi, pani Reyes?
Spuściłem wzrok i naśladowałem nieśmiały głos Lidii.
—Tak.
Kiedy metalowe drzwi zamknęły się za mną, a słońce padło na moją twarz, poczułem, jakbym płonął w płucach. Dziesięć lat. Dziesięć lat oddychania pożyczonym powietrzem. Wyszedłem na chodnik, nie oglądając się za siebie.
„Twój czas minął, Damian Reyes” — mruknąłem.
Dom znajdował się w Ecatepec, na końcu wilgotnej, ponurej ulicy, gdzie wychudzone psy spały obok opon zepsutych samochodów. Fasada łuszczyła się. Brama była zardzewiała. Zapach uderzył mnie, zanim jeszcze wszedłem: wilgoć, zjełczały smar i coś kwaśnego, jakby zepsute jedzenie.
To nie był dom. To była pułapka.
Od razu ją zobaczyłem.
