Zapłaci za wszystko, za każdą ranę, za każde kłamstwo. Spojrzał na mnie i po raz pierwszy odkąd przyjechał, dostrzegłam w jego oczach iskierkę nadziei. „Masz jakiś plan, mamo?” Uśmiechnęłam się – zimnym, zdecydowanym uśmiechem, uśmiechem kobiety, która właśnie odkryła, do czego jest zdolna. „Jeszcze nie, ale się dowiem. Możesz być pewna”. Całą noc opiekowałam się Ricardem. Nie mogłam jechać do szpitala. To byłoby zbyt ryzykowne. Jeśli zarejestrują go w jakimkolwiek systemie, Beatriz i Andrés się dowiedzą i spróbują ponownie.
Tym razem dokończą robotę. Zrobiłam więc, co mogłam, z tym, co miałam w domu. Przemyłam wszystkie rany wodą utlenioną. Ricardo jęczał z bólu przy każdym dotyku, ale trzymał się mocno. Usztywniłam mu ramię bandażami, które zachowałam po kontuzji nadgarstka sprzed lat. Podałam mu najsilniejsze środki przeciwbólowe, jakie miałam, te, których używam na artretyzm w kolanach. Zaimprowizowaliśmy szynę na jego ramię, używając starych czasopism i dodatkowych bandaży.
Nie było to idealne rozwiązanie, ale miało wystarczyć, dopóki nie znaleźliśmy lekarza, któremu ufaliśmy. Oparzenia na jego klatce piersiowej były powierzchowne, prawdopodobnie od początku pożaru, zanim udało mu się uciec. Nałożyłem maść na oparzenia i przykryłem go gazą. Kiedy słońce zaczęło wschodzić, około 5:30 rano, w końcu zasnął na sofie w salonie. Przykryłem go dwoma grubymi kocami. Trząsł się, prawdopodobnie z szoku. Usiadłem na krześle obok niego, po prostu obserwując go, widząc, jak jego klatka piersiowa unosi się i opada.
Żyję, oddycham, mój synu. Żyję, oddycham. Po tym, jak Beatriz zadzwoniła do mnie i powiedziała, że nie żyje. Skremowany. Ile matek na świecie otrzymuje wiadomość o śmierci dziecka, a potem odkrywa, że to kłamstwo? Ile ma szansę zobaczyć swoje dziecko żywe? Miałam taką okazję i nie zamierzałam jej zmarnować, ale nie zamierzałam też pozwolić Beatriz uciec bezkarnie. Telefon zadzwonił o 6:30 rano. Szybko sięgnęłam po niego, żeby nie obudzić Ricarda.
To była Beatriz. „Teściowa, dzień dobry”. Jej głos brzmiał zmęczony, sztuczny, jakby wyćwiczyła dokładnie ton pogrążonej w żałobie wdowy, ale wyczerpanej. Wzięłam głęboki oddech. Musiałam udawać. Musiałam przekonać ją, że jestem zdruzgotana, że niczego nie podejrzewa. „Dzień dobry” – odpowiedziałam, zmuszając się do drżenia głosu. To nie było trudne; naprawdę byłam poruszona, tylko nie z tego powodu, o którym myślała. Prawie nie spałam. Całą noc myślałam o Ricardo. „Wyobrażam sobie, teściowa, bardzo trudno jest stracić kogoś tak nagle, bez ostrzeżenia, nie mogąc się z nim pożegnać”.
Ja też prawie nie spałam. Siedziałam do późna, załatwiając różne sprawy. Rzeczy. Jakie rzeczy? Sprzątanie miejsca zbrodni, ćwiczenie roli wdowy. Pogrzeb jest nadal o 22:00, kontynuowała, w kaplicy cmentarza miejskiego. Jeśli chcesz przyjść, zapraszam. Ale jak mówiłam wczoraj, bez dramatów, rodzina Ricarda będzie tam, jego współpracownicy też. Muszę zachować spokój dla siebie i dla Miguelito. Pójdę, odpowiedziałam, starając się mówić słabym głosem. Muszę pożegnać się z synem, nawet jeśli tylko patrząc na trumnę, bo nie widzę jego twarzy.
Tak, kremacja była konieczna, teściowa. Ciało było poważnie uszkodzone. Otwarta trumna byłaby traumatycznym przeżyciem. Uwierz mi, to było najlepsze. Najlepsze dla kogo? Dla ciebie, która nie chciałaś, żeby ktoś badał ciało i odkrył ślady po pobiciu. Dobrze, odpowiedziałam, tłumiąc gniew. Ubiorę się i pójdę. Dzięki za informację. Proszę bardzo. Do zobaczenia później. A, i teściowa, postaraj się nie płakać za bardzo. Miguelito będzie. Nie chcę, żeby był jeszcze bardziej zszokowany.
Rozłączyła się, nie czekając na moją odpowiedź, jakby wszystko było przesądzone, pod kontrolą. Spojrzałam na Ricarda. Nadal spał twardo. Jego ciało prawdopodobnie w końcu się rozluźniło po godzinach napięcia i bólu. Postanowiłam go nie budzić. Potrzebował odpoczynku, a ja musiałam pójść na ten pogrzeb. Musiałam zobaczyć, co Beatriz wyprawia, zobaczyć jej szaradę na własne oczy i zachować pozory, żeby niczego nie podejrzewała. Zostawiłam mu liścik na stoliku kawowym. Poszłam na pogrzeb.
Wrócę przed południem. Ukryj się. Nie otwieraj drzwi. Nie odbieraj telefonu. W lodówce jest jedzenie, jeśli potrzebujesz. Weź kolejny środek przeciwbólowy za dwie godziny. Kocham cię bardziej niż cokolwiek innego, mamo. Zakładam swoją najprostszą czarną sukienkę. Związałam włosy w niski kok. Założyłam duże okulary przeciwsłoneczne, nie tylko po to, by ukryć oczy, opuchnięte od płaczu, ale też po to, by obserwować, nie będąc obserwowaną. I wyszłam. Kaplica na cmentarzu była pełna, o wiele bardziej, niż się spodziewałam.
Rodzina, przyjaciele, współpracownicy Ricarda, wszyscy ubrani na czarno, szepczący kondolencje. Niektórzy płakali otwarcie, inni mieli ten zagubiony wyraz twarzy kogoś, kto wciąż przetwarza wiadomość. A w samym środku tego wszystkiego stała trumna, zapieczętowana, przykryta białym płótnem i wieńcem kwiatów. Na niej leżało zdjęcie uśmiechniętego Ricarda, to samo, które miałam na półce w domu.
