Zamrugałam, wciąż trzymając nóż w dłoni. Dan spojrzał to na mnie, to na dziewczynę, a potem z powrotem na mnie.
Dziewczyna wpatrywała się w podłogę. Jej trampki były zdarte, a ona ściskała szelki wyblakłego, fioletowego plecaka. Przez cienki materiał koszulki widziałam jej żebra. Wyglądała, jakby znikała w podłodze.
„Yyy, cześć”. Starałam się brzmieć przyjaźnie, ale mój głos był słaby. „Weź talerz, kochanie”.
Zawahała się. „Dzięki” – wyszeptała, ledwo słyszalnie przez stół.
Obserwowałam ją. Nie tylko jadła, ale i racjonowała. Odmierzoną porcję ryżu, kawałek kurczaka, dwie marchewki. Wzdrygała się na każdy brzęk sztućców czy skrzypnięcie krzesła, spięta jak przestraszone zwierzę.
Dan odchrząknął, przybierając pojednawczą postawę. „Więc, Lizie, prawda? Jak długo znasz Sama?”
Wzruszyła ramionami, wciąż patrząc w dół. „Od zeszłego roku”.
Sam wtrącił: „Ćwiczymy razem gimnastykę. Lizie jest jedyną osobą, która potrafi przebiec milę bez narzekania”.
To wywołało lekki uśmiech na twarzy Lizie. Sięgnęła po wodę, drżącymi rękami. Napiła się, napełniła szklankę i znowu się napiła.
Zerknęłam na Sam. Jej policzki były zarumienione. Przyglądała mi się, niemal prowokując mnie do reakcji.
Spojrzałam na jedzenie, potem na dziewczyny. Znów policzkowałam: mniej kurczaka, więcej ryżu, może nikt nie zauważy.
Kolacja minęła w ciszy. Dan próbował przerwać ciszę. „Jak wam idzie algebra?”
Sam przewrócił oczami. „Tato. Nikt nie lubi algebry i nikt nie rozmawia o niej przy stole”.
Głos Lizie był cichy, kiedy się odezwała. „Podoba mi się” – powiedziała. „Podobają mi się te wzory”.
Sam uśmiechnął się szeroko. „Tak, jesteś jedyną osobą w naszej klasie”.
Dan zachichotał, próbując rozluźnić atmosferę. „Pomogłabyś mi z zeznaniem podatkowym w zeszłym miesiącu, Lizie. Sam o mało co nie stracił zwrotu podatku”.
„Tato!” jęknął Sam, przewracając oczami.
Po obiedzie Lizie stała przy zlewie, niepewna. Sam ją zatrzymał, podając banana. „Zapomniałaś o deserze, Liz”.
Lizie zamrugała. „Naprawdę? Jesteś pewna?”
Sam włożył jej go do ręki. „Zasady domowe. Nikt nie wychodzi stąd z pustym żołądkiem. Zapytaj moją mamę”.
Lizie mocno ścisnęła banana, jeszcze mocniej ściskając plecak. „Dziękuję” – wyszeptała, jakby nie była pewna, czy na to zasługuje.
Zatrzymała się w drzwiach, co jakiś czas zerkając za siebie. Dan skinął głową. „Wróć, kiedy zechcesz, kochanie”.
Jej policzki pokryły się rumieńcem. „Dobrze. Jeśli to nie kłopot”.
„Nigdy” – powiedział Dan. „Zawsze mamy miejsce przy naszym stole”.
Gdy tylko drzwi się zamknęły, mój głos stał się ostrzejszy. „Sam, nie możesz po prostu przyprowadzać ludzi do domu. Ledwo wiążemy koniec z końcem”.
Sam się nie ruszyła. „Nie jadła cały dzień, mamo. Jak mogłam to zignorować?”
Wpatrywałam się w nią. „To nie znaczy…”
„O mało nie zemdlała, mamo!” – odparła Sam. „Jej tata pracuje non stop. W zeszłym tygodniu odcięli mu prąd. Nie jesteśmy bogaci, ale stać nas na jedzenie”.
Dan położył dłoń na ramieniu Sam. „Mówisz poważnie, Sammie?”
Skinęła głową. „To poważne, tato. Zemdlała dziś na wuefie. Nauczyciele kazali jej jeść więcej, ale ona je tylko w porze lunchu, i to nawet nie codziennie”.
Mój gniew opadł. Usiadłam przy stole, a sala lekko się przechyliła. „Ja… martwiłam się, żeby obiad starczył jak najdłużej. A ona po prostu próbuje przetrwać dzień… Przepraszam, Sam. Nie powinnam była krzyczeć”.
Sam spojrzała mi w oczy, uparcie, ale delikatnie. „Powiedziałam jej, żeby wróciła jutro”.
Zobacz więcej na następnej stronie.
