Moje trzy „niewidome” córki nigdy nie zobaczyły mojej twarzy — aż do momentu, gdy pobiegły przez zatłoczony park do śpiącej na ławce kobiety i zapytały ją: „Babciu, dlaczego tata nigdy nam o tobie nie powiedział?”. To, co wydarzyło się później, wywróciło mój świat do góry nogami.

„Czy możesz zanucić tę piosenkę?” – zapytałem.

Wszyscy troje zaczęli nucić powolną, delikatną melodię, której nigdy wcześniej nie słyszałem. Wydawało się, że pochodzi z innej epoki, kołysankę przekazywaną z matki na córkę.

„Kto cię tego nauczył?” – wymamrotałem.

„Babciu Margaret” – odpowiedziała Maren. „Powiedziała, że ​​mama uwielbiała tę piosenkę, kiedy była mała”.

Moja zmarła żona była sierotą, przynajmniej tak wiedziałem.