Vanessa maszerowała przez ogromną przestrzeń sali balowej. Jej nieskazitelnie białe szpilki agresywnie stukały o polerowany marmur – ostry, gniewny rytm przebijał się przez cichą muzykę. Porzuciła swojego nowego, bogatego męża przy głównym stole. Jej twarz, wcześniej skrywana w masce panny młodej, wykrzywiła się w grymas czystej, nieskażonej złośliwości.
I zmierzała prosto do mojego stolika.
2. Żądanie służącej
Moje serce natychmiast przyspieszyło, waląc szybkim, nerwowym rytmem o moje żebra. Poczułam nagły, znajomy przypływ gorąca w karku. Odstawiłam szklankę z wodą, przygotowując się na jakąkolwiek małostkową krytykę, którą miała zamiar mi wygłosić.
Vanessa podeszła do mojego stolika, zatrzymując się gwałtownie. Panna młoda uśmiechnęła się całkowicie, zastąpiona przez złośliwy, arogancki uśmieszek. Nie zadała sobie trudu, żeby zniżyć głos. Chciała publiczności.
„Nie siedź tak i nie wyglądaj na nieszczęśliwą tylko dlatego, że jesteś w ciąży, Eleno!” – warknęła Vanessa. Jej głos był głośny, ostry i bez trudu niósł się ponad delikatnym szumem kwartetu smyczkowego.
Kilku gości siedzących przy stolikach najbliżej nas przestało rozmawiać. Odwrócili głowy, a ich widelce zawisły w powietrzu, obserwując, jak panna młoda konfrontuje się z ciężarną kobietą w tylnym kącie.
Poczułam intensywny, palący żar publicznego upokorzenia zalewający moje policzki.
„Vanesso” – powiedziałam cicho, desperacko próbując załagodzić sytuację. Położyłam dłoń na stole, żeby się uspokoić. „Jestem na nogach od czterech godzin, odkąd…
