Na Wielkanoc mój syn dał mi pudełko ręcznie robionych czekoladek. Następnego dnia zadzwonił i zapytał: „I jak czekoladki?”. Uśmiechnęłam się i odpowiedziałam: „Och, dałam je twoim dzieciom. Uwielbiają słodycze”. Zamilkł… a potem krzyknął: „Co zrobiłeś?”. Głos mu drżał, oddech ustał.

Przez czterdzieści lat uważałam, że moim największym osiągnięciem jest życie, które zbudowałam w kamiennych murach mojej historycznej posiadłości w Connecticut. Razem z moim zmarłym mężem zgromadziliśmy pokaźny majątek, ale po jego śmierci ta rozległa, porośnięta bluszczem posiadłość stała się moim cichym schronieniem. Nazywam się Victoria, mam sześćdziesiąt pięć lat i jestem kobietą, która dawno temu nauczyła się, że bogactwo nie chroni przed złamanym sercem, a jedynie zmienia walutę.

Mój jedyny syn, Harrison, był żywym dowodem tej lekcji.