Powoli upiłem łyk herbaty. „Och, właściwie dałem je twoim dzieciom, Harrison. Owen i Chloe przyszli dziś rano z mamą. Wiesz, jak dzieci uwielbiają słodycze, a ja naprawdę staram się pilnować wagi. Były zachwycone”.
Przez trzy bolesne sekundy na linii panowała absolutna, martwa cisza. Myślałem, że połączenie zostało przerwane.
Potem z telefonu wyrwał się pierwotny, zgrzytliwy krzyk, tak głośny, że musiałem odsunąć słuchawkę od ucha.
„CO ZROBIŁEŚ?” Głos Harrisona rozpadł się na milion przerażonych kawałków. „Dałaś je dzieciom? Victoria, powiedz, że żartujesz! Zjadły je? Odpowiedz!”
Nie nazwał mnie mamą. Nazwał mnie Victorią. Słuchałam odgłosu mojego jedynego dziecka, które zaczynało hiperwentylować. Szlochał, nędznym, gardłowym dźwiękiem czystej agonii. To był odgłos człowieka, który uświadomił sobie, że właśnie przypadkowo zamordował własne dzieci.
„Harrison?” zapytałam, starając się zachować pozorny spokój. „Co się stało? To tylko czekoladki”.
„Wezwij karetkę!” wrzasnął, a p
