Stała tam, wpatrując się w puste pudełko. Jej twarz była nieprzeniknioną maską. Potem podniosła wzrok, a jej wzrok przesunął się z szyderczego uśmiechu Silasa na pojedynczą łzę na mojej twarzy. Przerażający, zimny spokój zagościł na jej drobnych rysach.
Lily powoli wróciła na krzesło. Sięgnęła pod gruby lniany obrus i wyciągnęła małe, zakurzone kartonowe pudełko, które ukrywała. Podeszła z powrotem do Silasa i podała mu je.
„Ja też mam dla ciebie prezent, dziadku” – wyszeptała Lily, jej głos brzmiał pewnie i wyraźnie w martwym, cichym pokoju. „Znalazłam go na strychu starego pensjonatu, kiedy mama rozmawiała z ogrodnikiem. Był schowany za luźną deską. Było na nim imię babci”.
Silas uniósł brew, a jego uśmiech lekko przygasł, gdy wziął zakurzone pudełko z lekceważącym, aroganckim uśmieszkiem. Otworzył wieczko. Wewnątrz znajdowała się gruba, pożółkła koperta zaklejona kruchą taśmą klejącą. Rozdarł ją i wyciągnął plik złożonych papierów.
Gdy jego wzrok padł na odręcznie napisaną notatkę przypiętą do dokumentów, krew odpłynęła mu z twarzy z przerażającą szybkością. Z zarumienionego, aroganckiego różu zmienił się w chorobliwą, półprzezroczystą szarość trupa. Zaczął się trząść, a papiery zatrzepotały gwałtownie w jego nagłym, słabym uścisku.
Rozdział 3: Ślad Papieru
„Skąd to masz?” syknął Silas, a jego głos załamał się, a władczy ton całkowicie zniknął. Brzmiał jak osaczone zwierzę.
