Tej nocy, za małą kawiarnią na końcu ulicy, Milan stał z rękami w kieszeniach, czując się, jakby uczestniczył w czymś zupełnie absurdalnym, podczas gdy Lejla klęczała obok wózka inwalidzkiego Stefana, wykonując ruchy, które wydawały się niemal zbyt bezpieczne dla dziecka w jej wieku. W parku panowała cisza; słychać było jedynie odległe odgłosy ruchu ulicznego i szelest liści, a światło kawiarni rzucało blady cień na trawę. Milan od trzech lat żył między szpitalem a ciszą domu bez żony i nic już nie mogło go zaskoczyć, ale to wciąż wydawało się desperacką próbą wiary w cud. Mimo to nie przerywał jej.
Lejla pracowała powoli, ale z determinacją, śledząc linie jego mięśni, jakby znała je na pamięć, naciskając na określone punkty i rozciągając mu nogi z uwagą, jaką rzadko widywał, nawet u specjalistów. Nie mówiła wiele, tylko od czasu do czasu każąc Stefanowi głęboko oddychać lub się zrelaksować. Twarz Stefana, na której przez lata malowała się cicha rezygnacja, zaczęła wyrażać coś innego: konsternację, a może nawet promyk nadziei. Milan zauważył, że jego syn nie wpatrywał się w przestrzeń, lecz śledził każdy jego ruch.
„Gdzie się tego wszystkiego nauczyłeś?” – zapytał w końcu, próbując ukryć mieszaninę wątpliwości i ciekawości w głosie. Lejla wzruszyła tylko ramionami i powiedziała, że jego babcia była zielarką i uzdrowicielką w ich rodzinnym mieście, a on nauczył się tego, obserwując ją latami. Powiedział, że nie może obiecać cudu, ale ciało czasami pamięta to, co mu odebrano. Te słowa obudziły w Milanie coś, co od dawna próbował stłumić.
