„Natychmiast wysiadaj z samochodu” – nakazała mi mama, gdy deszcz bębnił o autostradę, a moje trzydniowe bliźniaki płakały w fotelikach samochodowych. Kiedy błagałam ją, żeby przestała, bo dzieci były noworodkami, ojciec złapał mnie za włosy i wypchnął na drogę, gdy samochód jeszcze jechał… Potem mama rzuciła moje dzieci w błoto i powiedziała: „Rozwiedzione kobiety nie zasługują na dzieci”. Lata później ci sami ludzie stali u moich drzwi, błagając o pomoc.

„To nie był bałagan, mamo” – odpowiedziałam drżącym, ale słyszalnym głosem. „Kenneth był potworem. Wiesz dokładnie, co zrobił. Widziałaś raporty z izby przyjęć”.

Mój ojciec w końcu się odezwał, a jego głos dobiegał z okna, głucho i zupełnie beznamiętnie. „Każdy związek doświadcza tarć małżeńskich, Hannah. Ty po prostu się poddałaś. Odmówiłaś włożenia w to niezbędnego wysiłku”.

Za moimi oczami narastał gorący, piekący ucisk, ale zamrugałam gwałtownie, wpatrując się w niego.