„Nie ma dla mnie miejsca dla chorych”.
Te słowa rozdzierały mnie na strzępy, gdy trzymałam w ramionach płonące ciało mojego syna. Listopadowy wiatr szalał w dzielnicy mieszkalnej Pozuelo de Alarcón, na obrzeżach Madrytu, smagając lodowatym deszczem nieskazitelne fasady luksusowych willi. Chłód był niczym w porównaniu z tym, co czułam w tamtej chwili.
Nazywam się Ana Rivas i przez trzy lata myślałam, że jestem żoną odnoszącego sukcesy, eleganckiego i szanowanego mężczyzny. Tej nocy odkryłam, że Daniel Cortés, mój mąż, był wszystkim, tylko nie człowiekiem.
Mój synek, Leo, nie miał nawet trzech miesięcy. Oddychał z trudem, wydając słaby, syczący dźwięk, który przyprawiał mnie o dreszcz. Kilka godzin wcześniej kardiolog dziecięcy ze szpitala w La Paz jasno stwierdził:
„Zastawka nie działa. Jeśli nie znajdziemy rozwiązania w ciągu 48 godzin i nie wpłacimy zaliczki w wysokości 45 000 euro dziś wieczorem, szkody będą nieodwracalne”. Ostatnim tchnieniem zastukałem do solidnych, drewnianych drzwi.
„Danielu! Proszę, otwórz! To twój syn!”
Zamek się przekręcił. Pojawił się Daniel, nienagannie ubrany w szyty na miarę garnitur, ze szklanką whisky w dłoni. Nawet na mnie nie spojrzał. Jego wzrok zatrzymał się na moich mokrych butach, na przemoczonym kocu, w którym leżał Leo.
„Jest w bardzo złym stanie” – wyszeptałem. „Potrzebujemy pieniędzy dzisiaj. Proszę”.
Daniel spokojnie upił łyk.
„Nie będę marnował pieniędzy na stracony cel. Mój budżet jest już ustalony”.
„Kupiłeś nowy samochód w zeszłym tygodniu!” – krzyknąłem. „A ta diamentowa bransoletka nie była tania!”
Za nim pojawiła się Marta Salgado, jego „osobista doradczyni”, ubrana w czerwoną sukienkę i z dokładnie taką samą bransoletką na nadgarstku. Spojrzała na mnie z pogardą i uśmiechnęła się.
„Wyjeżdżasz” – powiedział krótko Daniel.
Chwycił jedyną walizkę, którą pospiesznie spakował, i zrzucił ją ze schodów. Walizka otworzyła się, uderzając o podłogę. Pieluchy, ubranka dla niemowląt i puszka mleka modyfikowanego spadły na mokrą podłogę.
„Mam dość płaczu, choroby i nieszczęścia” – warknął. „Wynoś się z mojego domu”.
Drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Zamek zatrzasnął się jak wystrzał z pistoletu. Światło na zewnątrz zgasło. Stałam w ciemności, mocno ściskając umierającego syna.
Ale gdy łzy zamarzły mi na twarzy, dotarło do mnie, że Daniel nie wiedział, że w milczeniu przygotowywałam się do tego od miesięcy.
Bo jeśli czegoś mnie nauczył, to tego, jak go zniszczyć.
Kluczowe pytanie brzmiało: co odkryję w Części 2, co na zawsze odmieni jego los?
Nie pamiętam już, jak trafiłem tamtej nocy do szpitala. Pamiętam tylko, jak biegłem, krzycząc imię mojego syna i widziałem białe światła przecinające ciemność. Leo został zabrany prosto na oddział intensywnej terapii. Siedziałem na plastikowym krześle, w przemoczonych ubraniach, z podartą walizką u stóp.
O trzeciej nad ranem przyjechał lekarz.
