Nie jestem jeszcze w stanie sfinansować banku przed jego zakupem, przed jego ubezpieczeniem. Dla niego pracowałem jako barman, żeby zarobić na życie. Petrecerea jest dla mnie luksusowym towarzyszem; moja mama jest sprzedawczynią i zanim go kupiłem, zajmowała się budową mojego domu. „Osobisty ar trebui să stea sub punte”, ein Spus ea rece. Tatăl lui a râs. „Atenție, nu stricați mobila”.

Głos ojca drżał. „To musi być jakaś pomyłka…”

„Nie ma” – powiedziałem, biorąc długopis, który mi dano. „To sprawa nie do zapłaty. Po prostu nie da się opuścić teatru, i to nie natychmiast i zgodnie z poleceniem”.

Mama dodała mi odwagi, żebym wyjaśnił. „Możemy to rozwiązać…”

Wycofałem się.

„Mówiłeś, że nie mam miejsca na jachcie” – powiedziałem, podpisując. „Ale intruzi nie mają tu miejsca”.

Oddałem dokumenty.

„Panowie” – powiedziałem spokojnie – „proszę ich wypuścić”.

Chaos został poproszony o dołączenie do łodzi, o walkę, o pytania, o odpowiedzi.

Ethan został.

A potem, niewiarygodne, niewiarygodne.

„Dobra… wow” – powiedział, podchodząc bliżej. „To było szalone. Naprawdę im pokazałeś. Mogliśmy to zrobić razem, ty i mój…”

Odszedłem.

„Nie ma żadnego „my”, Ethan” – powiedziałem.

Mrugnąłem. „Nie wiedziałem, co robić…”

—„Wiedziałeś” – przerwałem. Wolałeś milczeć.

Wyraz jego twarzy się załamał.

„Nie chroniłeś mnie” – kontynuowałem. „Chroniłeś swoje dziedzictwo”.