Wkrótce potem otrzymał list z Czerwonego Krzyża, w którym poinformowano go, że jego matka i młodszy brat zginęli w bombardowaniu Imperium São Paulo. Greta załamuje się, dręczona poczuciem winy, że była karmiona i chroniona, podczas gdy jej rodzina ginęła.
Po pewnym czasie spędzonym w celi dyscyplinarnej po konfrontacji, Sarah Tanaka powiedziała po prostu: przetrwanie nie jest wyborem, ale nadanie temu przetrwaniu sensu już tak. Greta przyjęła misję tłumaczki dla Czerwonego Krzyża, najpierw reprezentując Wielką Brytanię, a potem Europę.
Pomaga matkom odnaleźć dzieci, połączyć rodziny i tłumaczy listy i formularze z niemal obsesyjną precyzją. Każda sprawa to zaledwie krucha nić, ale niektóre prowadzą do bardzo autentycznego spotkania, szczególnie w sąsiedztwie.
Greta stopniowo rozumie, że prawo i umiar to nie abstrakcje: czasami stanowią one ostateczną barierę między cywilizacją a chaosem. Talerz mięsa podany w Camp Florence nie był gestem dobroci, ale aktem sprawiedliwości. I ta sprawiedliwość odmieniła jej życie. Nie zaprzecza ani bólowi, ani winie. Ale ona wybiera bycie użyteczną, precyzyjną i ludzką. Jedna postać na raz. Jedno słowo na raz.
Ta historia przypomina nam, że historia rozgrywa się nie tylko na polu bitwy, ale także później – w cichych, codziennych wyborach, które zapobiegają ponownemu pogrążeniu się świata w najgorszej otchłani.
