Nigdy nie powiedziałam mojemu miliarderowi ojcu, że „mechanik”, którego poślubiłam, jest potajemnie wart 4,7 miliarda dolarów. Dla niego mój mąż był po prostu „smarownicą” i „pasożytem”. Na naszym ślubie ojciec publicznie się mnie wyrzekł podczas toastu, szyderczo mówiąc: „Ciesz się ubóstwem”, po czym umorzył mój spadek. Powstrzymałam łzy. Ale trzy miesiące później, na największej gali technologicznej roku, ojciec próbował nakazać mężowi, żeby przyniósł mu drinka jak służący. Wtedy właśnie zgasły światła. Spiker przedstawił tajemniczego prezesa firmy sponsorującej, a twarz ojca zbladła jak ściana, gdy mój mąż wszedł na scenę, wziął mikrofon i ogłosił…

Wyszłam z tego penthouse'u bez słowa. Myślałam, że najgorsze już za mną. Myślałam, że postawiłam na swoim. Ale nie miałam pojęcia, że ​​mój ojciec nie był po prostu zły. Przygotowywał się do oblężenia.

James oświadczył się w niedzielny poranek trzy dni później. Byliśmy w jego apartamencie w Queens – małym, ale nieskazitelnie czystym, wypełnionym porannym światłem wpadającym przez okna, które sam sprzątał. Podał mi proste, aksamitne pudełko po drugiej stronie kuchennego blatu.

„Wiem, że nie jestem tym, czego oczekiwała twoja rodzina” – powiedział cicho, patrząc moimi brązowymi oczami. „Wiem, że nie mogę ci dać penthouse'ów ani prywatnych odrzutowców. Ale mogę ci dać jedno: nigdy nie będę próbował cię kontrolować. Nigdy nie sprawię, że poczujesz się mała. I będę każdego dnia starał się cię uszczęśliwić”.

Zgodziłam się, zanim skończył mówić.

Odwet nastąpił natychmiast.

Pierwszy cios padł w salonie Kleinfeld Bridal. Byłam umówiona na przymiarkę sukni ślubnych – nic takiego