Plan powstał z szybkością i precyzją zabiegu chirurgicznego. W szpitalu miałem dostęp do apteki z lekami, w tym silnymi środkami uspokajającymi i zwiotczającymi mięśnie – lekami zdolnymi do wywołania paraliżu bez zagrażania życiu. Efekt byłby jednak przerażająco imponujący. Potrzebowałem również narzędzi chirurgicznych. Oczywiście nie do samej operacji, ale dla teatralnego efektu.
Poszedłem do swojej domowej praktyki, małego gabinetu, w którym przechowywałem książki medyczne i kilka narzędzi ratunkowych. Wziąłem mały zestaw chirurgiczny: skalpele różnych rozmiarów, zaciski, igłotrzymacze, wszystko sterylne i osobno zapakowane. Zastanowiłem się przez chwilę i dodałem kilka ampułek z roztworem soli fizjologicznej i kilka strzykawek. Scena musiała być przekonująca.
O 7:00 rano zadzwoniłem do pracy i powiedziałem, że mam pilne sprawy rodzinne do załatwienia i że wezmę wolne. Mój szef, Neil, dobry człowiek, nie wtrącał się. Powiedział po prostu: „Charlene, jeśli będziesz czegoś potrzebować, daj mi znać”. »
Podziękowałam mu i się rozłączyłam. Emily wciąż spała, jej oddech był równy, a twarz w końcu spokojna. Daj jej odpocząć. Miałam pracę do zrobienia.
Mieszkanie Maxa i Emily znajdowało się pół godziny jazdy stąd, w nowym, ogrodzonym budynku z portierem przy wejściu. Miałam klucze; Emily dała mi zapasowy klucz na wszelki wypadek. Portierka, pani Baker, pulchna kobieta około sześćdziesiątki o przyjaznej twarzy, rozpoznała mnie.
« Och, Charlene, odwiedzasz maluchy? Jeszcze nie widziałam Emily dziś rano. »
« Nie czuła się dobrze wczoraj wieczorem, więc przyprowadziłam ją do siebie», odpowiedziałam, starając się mówić spokojnie.
« Och, ale ona zaraz urodzi! Czy skurcze się zaczęły? » zapytała zaniepokojona pani Baker.
« Nie, nie, fałszywy alarm. Przyszłam tylko po kilka rzeczy dla niej. »
Pani Baker skinęła głową i wróciła do telewizora, na którym leciał poranny talk-show. Poszedłem na siódme piętro i delikatnie otworzyłem drzwi. W mieszkaniu panowała cisza, zakłócana jedynie chrapaniem z sypialni. Max spał. Idealnie.
Wszedłem do kuchni. Na stole stała na wpół pusta butelka whisky. Najwyraźniej po wyjściu Emily próbował utopić poczucie winy w alkoholu, o ile w ogóle je miał. W szafce znalazłem jego ulubiony kubek, ten z napisem „Drogi Szefie”, prezent od kolegów. Wyjąłem z torby midazolam, lek stosowany do znieczulenia przed zabiegami. Nabrałem niewielką dawkę do strzykawki – nieszkodliwy, ale wystarczający na głęboki, bezsenny sen trwający dwie do trzech godzin. Opróżniłem strzykawkę do kubka i nalałem świeżej kawy z ekspresu. Zapach kawy go budził; Emily mówiła mi, że nie może zacząć dnia bez mocnego espresso. Rzeczywiście, po około dziesięciu minutach usłyszałam kroki z sypialni. Max wszedł do kuchni w bieliźnie i podkoszulku, z rozczochranymi włosami i twarzą wykrzywioną od snu. Zamarł na mój widok. „Charlene? Co ty tu robisz?”
„Dzień dobry, Max. Przyszedłem porozmawiać o mojej córce. Kawy?” Wskazałam na kubek.
Zmarszczył brwi, ale wziął go i pociągnął duży łyk. „Gdzie jest Emily?”
„Ze mną. I tam mieszka.”
„Dlaczego? To moja żona.”
„Kobieta, która cię uderzyła.”
Skurczył się i chciał coś powiedzieć, ale uniosłam rękę. „Nie zaprzeczaj. Widziałam ślady. Jestem lekarzem, Max. Potrafię odróżnić siniak od urazu.”
Pociągnął kolejny łyk kawy i usiadł przy stole. „To jej wina. Płacze z tymi swoimi żądaniami. »Kołyska za pięćset dolarów«, mówi.”
„I to jest powód, żeby uderzyć kobietę w ciąży?”
Wzruszył ramionami. „Nie uderzyłem jej. Tylko lekko ją popchnąłem”.
Midazolam zaczął działać. Zobaczyłem, jak Max pociera oczy i ziewa. „Chce mi się spać. Może za dużo wypiłem wczoraj wieczorem” – mruknął.
„Może się położysz? Poczekam” – zasugerowałem słodkim jak miód głosem.
Spojrzał na mnie podejrzliwie, ale powieki miał już ciężkie. „Może porozmawiamy później”. Wstał, zatoczył się i wrócił do sypialni. Odczekałem piętnaście minut, a potem poszedłem sprawdzić. Był nieprzytomny.
Teraz zaczęła się interesująca część.
