„Mam nadzieję, że sprawiłaś mu piekło”.
„W pewnym sensie tak”, uśmiechnęłam się szeroko.
„Znam twój temperament. Założę się, że tak go wystraszyłaś, że już nigdy nie chce się zbliżyć do kobiety”.
„Miejmy nadzieję”.
Dni mijały spokojnie. Emily została ze mną. Zamieniłyśmy moje domowe biuro w pokój dziecięcy. Max dotrzymał słowa; już się nie pojawił. Tylko raz przyszedł jego prawnik z papierami rozwodowymi, które Emily podpisała, nawet ich nie czytając. A potem, pewnego wieczoru, o trzeciej nad ranem, zaczęło się.
„Mamo, chyba się zaczyna”.
Zerwałam się na równe nogi. Emily stała w drzwiach, trzymając się za brzuch. „Odeszły mi wody i mam skurcze”.
Poród przebiegł bezproblemowo. Po sześciu godzinach urodził się Will – 3,8 kilograma czystego szczęścia. Kiedy go wynieśli, rozpłakałam się po raz pierwszy od lat. Taka mała, pomarszczona, czerwona, a już pełna charakteru, krzycząca na cały głos.
„Babciu, poznaj swojego wnuka” – powiedziała pielęgniarka, podając mi paczkę. Wzięłam go w ramiona i moje serce rozpłynęło się doszczętnie. „Witaj, Will” – wyszeptałam. „Jestem twoją babcią, Charlene. Zostaniemy dobrymi przyjaciółmi, ty i ja”. Spojrzał na mnie zamglonymi, dziecięcymi oczami i nagle przestał płakać.
Życie nabrało nowego rytmu. Emily rozkwitła i stała się wspaniałą matką. Odkryłam radość bycia babcią. To był spokojny, szczęśliwy czas, dopóki nie pojawili się niespodziewani goście. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam młodą kobietę, ładną i zadbaną, ale z niespokojnym, zagubionym spojrzeniem.
„Czy jesteś Charlene Reiner?”
„A ty?” »
« Jestem Gloria. Żona Maxa. »
Zamarłam. Żona? « Wejdź. »
Gloria usiadła na brzegu krzesła w kuchni i nerwowo bawiła się paskiem torebki. « Wiem, że to dziwne tu przychodzić, ale nie miałam dokąd pójść. Pobraliśmy się dwa tygodnie temu. Był taki wytrwały, taki czarujący. » Przeszedł mnie dreszcz. Ten drań. « Co się stało? »
« Uderzył mnie. Wczoraj wieczorem pokłóciliśmy się, a on… uderzył mnie w twarz. » Uniosła głowę i zobaczyłam jasnoniebieski siniak na jej policzku, w połowie pokryty makijażem. « Po tym, jak mnie uderzył, upił się i zaczął mówić o tobie dziwne rzeczy. Że jesteś szalona, że mu grozisz. A potem powiedział coś, czego się bałam: «Myśli, że mnie nastraszyła, ale jej pokażę». Charlene, boję się. On się zmienił. Ma obsesję. »
« Gloria, słuchaj uważnie », powiedziałam. « Max jest niebezpieczny. Uderzył moją córkę, kiedy była w dziewiątym miesiącu ciąży. Teraz robi to samo tobie. »
„Ale gdzie ja wtedy pójdę?” krzyknęła.
„Wynoś się” – powiedziałem stanowczo. „Natychmiast, póki on jest w pracy. Spakuj swoje rzeczy i wyjdź.”
Wróciłem z nią do tego mieszkania, które znałem aż za dobrze. Podczas gdy ona szybko pakowała swoje rzeczy, wpadłem na pewien pomysł. „Gloria, masz dostęp do komputera Maxa?”
„Tak, nie jest zabezpieczony hasłem.”
Otworzyłem jego laptopa i zacząłem grzebać w jego folderach. I wtedy go znalazłem: folder o nazwie „Zdjęcia” z podfolderem o nazwie „Prywatne”. Otworzyłem go i aż zaparło mi dech w piersiach. Był pełen zdjęć kobiet, dziesiątek. Niektóre ewidentnie nie miały pojęcia, że są fotografowane. Inne miały widoczne siniaki.
„O mój Boże” – wyszeptała Gloria, patrząc mi przez ramię.
Szybko skopiowałem cały folder na pendrive. „To nasz atut” – powiedziałem.
Mieliśmy już wychodzić, gdy nagle drzwi się otworzyły i stanął w nich Max. Jego twarz poczerwieniała na nasz widok. „Co ty tu robisz, na litość boską?”
„Zostawię cię” – powiedziała spokojnie Gloria.
„Co ty robisz!” Zrobił krok w jej stronę, ale ja stanęłam między nimi.
„Nie zrobiłbym tego, Max.” »
Spojrzał na mnie z czystą nienawiścią. « Och, Charlene. Więc to twoja wina. »
« Nie. Sama to zrobiłaś, kiedy ją uderzyłaś. »
„To nie twoja sprawa!”
« Jeśli mężczyzna znęca się nad kobietami, to sprawa wszystkich. » Max próbował mnie ominąć, ale chwyciłam telefon. « Jeszcze jeden ruch i zadzwonię na policję. I pokażę im, co znalazłam na twoim komputerze. »
Zamarł. « Co znalazłaś? »
« Twoja mała kolekcja. Jestem pewna, że policja będzie nią bardzo zainteresowana. »
Jego twarz zbladła. W tym momencie w drzwiach pojawiła się pani Baker. «Co tu się dzieje? Max, dlaczego krzyczysz?»
«Wszystko w porządku, pani Baker», powiedziałam szybko. «Zaraz wychodzimy.»
«A dlaczego ta dziewczyna ma rozszczep wargi?» Pani Baker spojrzała uważnie na Glorię. «Prosto w pięść, co?» Potem zwróciła się do Maxa. «Max, powiem ci coś. Znów słyszę krzyki dochodzące z tego mieszkania, dzwonię na policję. Mam siedemdziesiąt lat. Wiele widziałam i nie znoszę mężczyzn, którzy biją kobiety». Pokręciła głową.
