Obudziłam się, nie mogąc oderwać wzroku od ekranu, i znalazłam notatkę, w której było napisane: „Nie mów im, że widzisz”, po czym uświadomiłam sobie, że moja „matka” była oszustką z przerażającym uśmiechem.

Część 1: Szczelina w ciemności

Ciemność była moim jedynym towarzyszem przez trzy miesiące. Nie była to spokojna czerń; to była ciężka, dusząca wełna, która owinęła mi głowę w chwili, gdy wystrzeliła poduszka powietrzna, a świat roztrzaskał się w zgrzycie metalu. Od tamtej pory żyłam w świecie dźwięków i dotyku – szelestu prześcieradeł, zapachu antyseptyku, a w końcu cykania świerszczy w ustronnej wiejskiej willi, którą moi rodzice wynajęli na moją rekonwalescencję.