Wystarczająco blisko, by pamiętać się wyraźnie, wystarczająco daleko, by udawać, że nic nas nie obchodzi. Nasze rozstanie nie było gwałtowne. Nie było krzyków, dramatycznych ultimatum. Tylko rozmowa, która poszła nie tak, słowa, które uderzyły zbyt mocno i cisza, która powoli przerodziła się w dystans. Duma dopełniła reszty. Przekonałam samą siebie, że odepchnięcie go było aktem szacunku do samej siebie, że więzy krwi nie usprawiedliwiają bólu. Z czasem jego nieobecność przestała mnie dziwić. A przynajmniej tak sobie wmawiałam.
Życie dostosowało się do pustki, którą po sobie zostawił. Urodziny nadchodziły i mijały bez wiadomości. Święta stawały się cichsze, zredukowane do tego, co najważniejsze. Stworzyłam rutyny, które go nie uwzględniały i nazywałam je spokojem. Za każdym razem, gdy jego imię pojawiało się w moich myślach, odpychałam je, przypominając sobie, że kontakt z nim tylko ponownie otworzy ranę, która już się zamknęła. Historia, którą sobie opowiadałam, była uporządkowana, ograniczona i w większości niepodważalna.
Ciąg dalszy na następnej stronie
