Antyseptyczny zapach szpitala palił mi płuca, gdy stałam sztywna w drzwiach OIOM-u, wpatrując się w nierozpoznawalną twarz mojej córki. Leżała tam od sześciu dni, połamana, zaintubowana, walcząc o życie, podczas gdy ja błąkałam się po ulicach Europy, obojętna na jej cierpienie.
Rytmiczny oddech respiratora przerwał kliniczne wyjaśnienia pielęgniarki. Zderzenie z dużą prędkością. Betonowa bariera. Wyrzucony przez przednią szybę. A Blake, uwolniony tej samej nocy z drobnymi zadrapaniami, zniknął bez śladu, zostawiając Olivię, by walczyła sama.
