Wejście do monolitycznej kwatery głównej w Camp Lejeune nie smakowało słodkim nektarem triumfu. Smakowało mosiądzem, woskiem do podłóg i miażdżącą, niewidzialną grawitacją pięćdziesięciu tysięcy dusz, które nagle spoczęły na moich ramionach. Miałem pięćdziesiąt dwa lata, a trzy dekady jednolitej, sztywnej skóry maskowały pod spodem człowieczeństwo, ale tego ranka czułem się jak samotny marynarz, który w środku bezksiężycowej nocy przekazał ster pancernika.
Mosiężna tabliczka z nazwiskiem obok ciężkich, dębowych drzwi była nieskazitelna, błyszcząc zbyt jasno na tle instytucjonalnej farby. Wewnątrz geografia dowodzenia była identyczna jak na każdym innym stanowisku, które zajmowałem: piętrzące się stosy segregatorów z notatkami, najeżone czerwonymi karteczkami z ogłoszeniami, kalendarz brutalnie skradziony przez instytucję i góra pilnych meldunków, którym niewiele zależało na pompatycznej ceremonii mojego objęcia dowództwa.
