Deszcz w dolinie nie padał; wisiał niczym zimny, szary welon nad nierównymi kamieniami rodowej posiadłości. W domu powietrze pachniało zjełczałym kadzidłem i metalicznym aromatem niemytego srebra. Zainab siedziała w kącie pokoju; jego świat był gobelinem faktur i ech. Rozpoznał precyzyjne skrzypienie desek podłogi, zwiastujące przybycie ojca: głuchy, rytmiczny odgłos, niosący ze sobą brzemię człowieka, który uważał swój rodowód za rozpadający się pomnik.
Miał dwadzieścia jeden lat i w oczach ojca, Malika, był niczym potłuczone szkło. Dla niego jego ślepota nie była przeszkodą; była boską zniewagą, plamą na nieskazitelnej reputacji rodziny, która handlowała estetyką i statusem społecznym. Jego siostry, Amina i Laila, były złotymi posągami w swojej galerii: błyszczącymi oczami i ostrymi językami. Zainab była jedynie cieniem, który rzucały.
Puentą nie było słowo, a zapach: ostry, ziemisty aromat ulic, który przenikał sterylny dom.
„Wstawaj, 'istoto'” – rozległ się ostry głos ojca. Nigdy nie zwracał się do niej po imieniu. Nazwanie czegoś oznaczało poznanie jego duszy.
Aby poznać pełny czas gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk „Otwórz” (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ tym ze znajomymi na Facebooku.
